บทที่ 168

เกา ฉงหมิง ปิดประตูอย่างแผ่วเบาหลังจากที่หลิง อี้หรานเดินเข้าไป

เขาพาหลิง อี้หราน ไปด้วยไม่ใช่เพราะคำพูดของเธอ แต่เป็นเพราะเจ้านายของเขายังคงห่วงใยเธอ

บางทีนายน้อยอี้อาจต้องการให้หลิง อี้หราน ยอมแพ้อย่างไรก็ตาม หลิง อี้หราน ดูเหมือนว่ามีบางอย่างรบกวนเธอซึ่งอาจเป็นก้าวย่างที่สมบูรณ์แบบสำหรับนายน้อยอี้

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เกา ฉงหมิง ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีความสุข

ขณะนั้นในห้องทำงานของเลขานุการ เลขาคนหนึ่งเข้ามาถามเกา ฉงหมิง ด้วยความสงสัยว่า "เลขาเกา ผู้หญิงที่เข้าไปในห้องทำงานของท่านประธานเมื่อกี้คือใครเหรอ?"

อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาจากเครื่องแต่งกายของผู้หญิงแล้วเธอดูเหมือนจะไม่ใช่คนที่สามารถเข้ามาในห้องทำงานของท่านประธานได้ตามปกติ

อย่างไรก็ตาม เกา ฉงหมิง พูดง่าย ๆ ว่า "ไม่ต้องถามคุณจะรู้เองเมื่อถึงเวลา"

และก่อนที่เวลานั้นจะมาถึงเขากลัวว่าจะมีคนนินทาเรื่องนี้และละเมิดข้อห้ามของนายน้อยอี้

ในห้องทำงาน หลิง อี้หราน รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยเมื่อเธอยืนอยู่ที่นั่น เธอมองไปที่อี้ จิ่นหลี ซึ่งนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานและอ่านเอกสารบางอย่าง เธอรู้สึกว่าอากาศดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความอึดอัด

ก่อนหน้านี้เธอเคยปฏิเสธที่จะอยู่กับเขา เธอคิดว่าจะไม่มีความสัมพันธ์ระหว่างกันอีกต่อไป

แต่เธอไม่คาดคิดมาก่อนว่าเธอจะมาหาเขาเร็วขนาดนี้ หลังจากนั้นเพียงไม่กี่วันเธอก็ยืนอยู่ตรงหน้าเขาอีกครั้ง

อย่างไรก็ตามชายที่อยู่ตรงหน้าเธอเป็นคนที่เธอไม่เคยคุ้นเคยมาก่อน

ในห้องทำงานขนาดใหญ่เขาสวมสูทสีเทา ผมม้าของเขาถูกเสยไปด้านหลังเผยให้เห็นหน้าผากกว้างของเขา คิ้วยาวของเขาถูกวาดขึ้นและดวงตาที่สวยงามราวกับดอกพีชของเขาปิดลงครึ่งหนึ่งขณะที่เขาจ้องมองเอกสารในมือของเขา

รอบคอเสื้อที่สวยงามคือคอเสื้อและเนคไทสีน้ำเงินกรมท่า