บทที่ 169

"ฉันแค่หวังว่าคุณจะให้ตำรวจปล่อยตัวพวกเขา เรื่องนี้เป็นเพียงแค่เรื่องง่าย ๆ สำหรับคุณเท่านั้น" เธอกล่าวอย่างใจจดใจจ่อ

"มันง่าย แต่ว่า... แล้วไงล่ะ?” เขามองเธออย่างเคร่งขรึมตรงกันข้ามกับท่าทางวิตกกังวลของเธออย่างสิ้นเชิง

แขนของเธอที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวแข็งขึ้นเล็กน้อย เธอหายใจเข้าลึก ๆ และมองเข้าไปในดวงตาของเขา "คุณต้องการอะไรเป็นข้อแลกเปลี่ยนเพื่อเป็นการปล่อยพวกเขา"

สายตาของเขามืดลงขณะที่เขาวางปากกาที่อยู่ในมือลง เขาลุกขึ้นยืนและเข้าไปใกล้หลิง อี้หราน อย่างช้าๆ

เขาจับมือเธอเบา ๆ “พี่สาว มือพี่เย็นจัง"

ร่างกายของเธอแข็งทื่อทันที มือของเธอเย็นกว่ามากเมื่อเทียบกับของเขา

เขามองลงมาจับมือทั้งสองข้างของเธอและวางไว้บนฝ่ามือของเขา เขาค่อย ๆ ถูมัน พยายามให้ความอบอุ่นด้วยการเสียดสี

เขาทำราวกับว่าเขาเคยชินกับการทำมันมาตลอด ดวงตาของเขามีความอ่อนโยนด้วยความระมัดระวังราวกับว่าเธอเป็นทารกที่มีค่าของเขา

'พระเจ้า! นี่ฉันคิดอะไรอยู่!' หลิง อี้หรานรีบคิดเข้าข้างตัวเองทันทีเพราะคิดเรื่องไร้สาระเมื่อเธอได้ยินเสียงพึมพำของเขาดังก้องในหูของเธออีกครั้ง

“พี่สาว มือพี่อุ่นขึ้นแล้วเหรอ?”

“อืม... ใช่แล้ว” เธออยากจะถอนมือออกจากการเกาะกุมของเขา แต่เขากลับจับมันไว้แน่น

“ไม่ต้องรีบหรอก ผมจะถูมันอีกหน่อยเพื่อให้อุ่นขึ้น"

หลิง อี้หราน รู้สึกงงงวยกับชายที่อยู่ตรงหน้าเธอ ความอ่อนโยนในปัจจุบันของเขาแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับความห่างเหินและการเยาะเย้ยก่อนหน้านี้ของเขา ราวกับว่าเขาเป็นสองคนที่แตกต่างกัน

ตอนนี้มือของเธออาจจะอุ่นขึ้น แต่หัวใจของเธอเริ่มไม่สบายใจมากขึ้น