บทที่ 171

หลิง อี้หราน หยุดฝีเท้าและค่อย ๆ หันกลับมา เธอเห็นว่ารถค่อย ๆ เลือนกลายเป็นจุดสีดำเล็ก ๆ ขณะที่มันเดินทางไกลออกไป

'บางทีอาจจะไม่มีผู้ชายคนไหนที่จะปฏิบัติต่อฉันอย่างดีสุดหัวใจและไม่แม้แต่ใส่ใจประวัติอาชญากรรมของฉัน ปัญหาเดียวคือ ฉันไม่ต้องการลากเขาลงไปพร้อมกับฉัน’

เธอมองจนมองไม่เห็นรถก่อนจะหมุนตัวกลับเพื่อมุ่งหน้าไปยังบ้านของเธอ

ในขณะนั้นเธอไม่ได้สังเกตเห็นรถเบนท์ลีย์สีดำที่จอดอยู่ริมถนนไม่ไกลเกินไป คนในรถมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเฉื่อยชาด้วยรอยยิ้มที่คลุมเครือราวกับว่าเขากำลังดูอะไรบางอย่างที่น่าขบขัน

เกา ฉงหมิง ซึ่งนั่งอยู่เบาะหน้ามองผ่านกระจกมองหลังอย่างประหม่า หลังจากสังเกตเจ้านายของเขาสักพักเขาก็คิดว่า 'หน้าตาของนายน้อยอี้ในตอนนี้นั้น… เป็นสัญญาณที่บ่งบอกว่าเขากำลังจะระเบิดออกมาด้วยความโกรธ!'

เกา ฉงหมิง ตำหนิ หลิง อี้หราน อยู่ภายในใจ 'ถ้าคุณจะกลับบ้านก็กลับบ้านเถอะ ทำไมคุณถึงยอมให้ผู้ชายคนอื่นขับรถมาส่งที่บ้าน? นายน้อยอี้จะคิดอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนี้กันเนี่ย!

‘ตอนแรกฉันคิดว่ามันจะเป็นเรื่องดีที่จะให้นายน้อยอี้ได้เห็น หลิง อี้หราน แต่ตอนนี้ฉันคิดว่าฉันควรจะเริ่มภาวนาอย่างหนักว่าฉันจะไม่เป็นกระสอบทรายแทนหลิง อี้หราน’

"นายน้อยอี้ ผมคิดว่า... คุณหลิงมีเรื่องบางอย่างที่เธอต้องการให้ใครสักคนมาส่งเธอกลับบ้าน" เกา ฉงหมิง ทำลายความเงียบในรถ

อี้ จิ่นหลี มองไปที่เกา ฉงหมิง ด้วยรูปลักษณ์ที่อธิบายไม่ได้ "ทำไมคุณต้องแก้ตัวให้เธอ?"

ทันใดนั้น เกา ฉงหมิง ก็รู้สึกเสียวไปที่กระดูกสันหลังของเขาและปิดปากของเขาอย่างเชื่อฟัง

'ตกลง ดูเหมือนว่าคนที่ต้องการภาวนาคือ หลิง อี้หราน’

ในเวลาเดียวกันหลิง อี้หรานกลับมาที่บ้านเช่าของเธอ เธอเปิดไฟและวางอาหารที่ซื้อมาจากโรงอาหารในราคาแปดเหรียญไว้บนโต๊ะ หลังจากนั้นเธอก็เดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อล้างมือ