บทที่ 172

เขาโน้มตัวไปข้างหน้าอย่างไม่เป็นทางการปิดช่องว่างระหว่างใบหน้าของพวกเขา แก้มของเขาสัมผัสกับแก้มของเธอและลูบไล้เบา ๆ อย่างไรก็ตาม คำพูดที่ออกมาจากปากของเขาถัดไปก็เพียงพอที่จะทำให้ขนลุกขึ้นมาจากผิวหนังและกระดูกของเธอ

“ไม่ใช่ธุระของผมงั้นเหรอ? แต่ผมสามารถหาคำตอบได้หากต้องการ ผมควรปล่อยให้บางสิ่งเกิดขึ้นกับเขาไหมนะ? จากนั้นผมก็จะพบระดับความสำคัญที่เขามีต่อพี่ได้... "

หลิง อี้หราน ตัวสั่นขณะที่เธอจ้องมองไปที่อี้ จิ่นหลี “คุณจะทำอะไร? เราเป็นแค่เพื่อนร่วมงานที่บริสุทธิ์ใจต่อกัน ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเราทั้งนั้น!"

“แต่เขามีความรู้สึกกับพี่ไม่ใช่เหรอ?” เขาพึมพำขณะที่นิ้วหัวแม่มือของเขาถูกับริมฝีปากของเธอเบา ๆ

ริมฝีปากของเธอรู้สึกร้อนขึ้นทันทีราวกับว่าจุดที่สัมผัสกับนิ้วหัวแม่มือของเขากำลังจะลุกเป็นไฟ

“อย่า... ทำอะไรเขา” ริมฝีปากของเธอสั่นระริกขณะที่เธอพูดคำเหล่านี้ด้วยความยากลำบาก

“หมายความว่าพี่เป็นห่วงเขาใช่ไหม?” ลมหายใจและเสียงของเขามีอำนาจที่จะลดการป้องกันของใครก็ตาม แต่การจ้องมองของเขานั้นเฉียบแหลมมากจนสามารถทะลุผ่านเธอได้

"เปล่า... เปล่าเลย... " เธอต้องการหลีกเลี่ยงกลิ่นของเขา แต่เธอทำไม่สำเร็จ

ราวกับว่ากลิ่นของเขาติดอยู่กับเธอ ไม่เพียงแต่ริมฝีปากของเธอกำลังไหม้ แต่อุณหภูมิในร่างกายของเธอก็ค่อย ๆ สูงขึ้นเช่นกัน

“จริงเหรอ? พี่ไม่มีความรู้สึกกับเขาเลยเหรอ?” ริมฝีปากของเขาปัดปลายจมูกของเธอเบา ๆ ราวกับว่าเขากำลังแกล้งสัตว์ตัวน้อยที่น่าเวทนา

หลิง อี้หรานตัวแข็งทื่อ “ไม่"

จู่ ๆ เขาก็ยิ้ม แม้แต่ตาและคิ้วของเขาก็ยังโค้งขึ้นราวกับว่ามันก็สามารถยิ้มได้ด้วย เขาดูบริสุทธิ์และสะอาด แต่ก็มีเสน่ห์มาก คำอธิบายที่ตัดกันเช่นนี้ใช้ได้กับเขาเท่านั้น

หลิง อี้หราน ตกตะลึง ด้วยรอยยิ้มนั้นราวกับว่าเขาได้กลับไปสู่ตัวตนเก่าของเขา

"พี่ควรจำสิ่งที่พี่พูดในวันนี้และรักษาคำพูดของพี่ไว้" เสียงของเขาดึงเธอออกจากความงุนงง