บทที่ 173

อี้ จิ่นหลี ดึงหลิง อี้หราน เข้ามาในรถและสั่งว่า "พาเราไปที่ รอยัล คอร์ท"

“รับทราบครับ" เกา ฉงหมิง ยอมรับในขณะที่เขาสังเกตการแสดงออกของคนทั้งสองที่นั่งอยู่ข้างหลังอย่างระมัดระวังผ่านกระจกมองหลัง

ศีรษะของหลิง อี้หราน ถูกลดระดับลงเขาจึงมองไม่เห็นการแสดงออกของเธอ อย่างไรก็ตาม อารมณ์ของอี้ จิ่นหลี ดูเหมือนจะแปรปรวนน้อยลงเมื่อเทียบกับก่อนที่เขาจะเข้าไปในสถานที่ของหลิง อี้หราน "อืม ฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ดี" เกา ฉงหมิง คิดกับตัวเอง

รอยัล คอร์ท เป็นร้านอาหารที่มีชื่อเสียงแห่งเมืองเฉิน ที่นี่เสิร์ฟอาหารชาววังแบบดั้งเดิมเป็นหลัก ดังนั้นราคาที่นี่จึงสูงมากเช่นกัน ลูกค้าที่นี่ประกอบด้วยคนร่ำรวยและมีชื่อเสียงเท่านั้น คนทั่วไปคงไม่สามารถซื้ออาหารที่นี่ได้

เมื่อรถมาหยุดที่ทางเข้าของรอยัล คอร์ท อี้ จิ่นหลี จับมือของหลิง อี้หราน อย่างเป็นธรรมชาติเมื่อพวกเขาลงจากรถ

เธออยากจะดึงมือออกจากการเกาะกุมของเขา แต่เขาก็จับเธอไว้แน่นมาก

“พี่สาว อย่าขยับสิ ไม่อย่างนั้น ผมจะไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะใช้วิธีใดในการพาพี่เข้าไปนะ” อี้ จิ่นหลีกล่าวอย่างไม่เป็นทางการ

หลิง อี้หราน ตกตะลึงและหยุดดิ้นรน

เขาพาเธอเข้าไปในร้านอาหาร พนักงานในร้านอาหารให้ความเคารพและสุภาพต่ออี้ จิ่นหลี มาก แต่พวกเขาเหลือบมองด้วยหางตาและมองไปที่หลิง อี้หราน อย่างแปลกประหลาด

หลิง อี้หราน รู้ดีว่าเสื้อผ้าราคาถูกของเธอเป็นโลกที่แตกต่างเมื่อเทียบกับการตกแต่งภายในที่หรูหราของร้านอาหาร

“นายน้อยอี้ คุณอยู่ที่นี่แล้ว” ผู้จัดการร้านอาหารทักทายอย่างกระตือรือร้น “ห้องส่วนตัวเดิมใช่ไหมครับ?”

“ครับ” อี้ จิ่นหลีตอบ

ก่อนที่ผู้จัดการจะนำทางไป สายตาของหลิง อี้หราน ก็เหลือบไปเห็นใครบางคน เธออึ้งไปชั่วขณะ

‘นั่นคือ… จ้าว ม่านเถียน!’