บทที่ 174

อย่างไรก็ตาม เมื่อเทียบกับความรู้สึกที่น่าสะอิดสะเอียนเธอกลัวที่จะสูญเสียวิถีชีวิตที่หรูหราไป เธอกลัวที่จะต้องใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วไปโดยทำงานประจำตั้งแต่เก้าโมงเช้าจนถึงห้าโมงเย็นและต้องระมัดระวังการใช้จ่ายในการซื้อกระเป๋าหรู ๆ

จ้าว ม่านเถียน กลัวที่จะมีชีวิตแบบนั้น

สำหรับ จ้าว ม่านเถียน เธอคิดว่าตัวเองเป็นคนที่ควรเป็นผู้นำชีวิตชนชั้นสูงอย่างถูกต้อง ในขณะที่มองลงไปที่หลิง อี้หราน และคนอื่น ๆ ในแบบของเธอ ตอนที่หลิง อี้หราน ได้เห็นว่าเธออยู่กับเจ้าอ้วนความโกรธในใจของเธอก็เพิ่มสูงขึ้น

“ม่านเถียน คุณรู้จักเธอไหม?” ชายร่างเตี้ยและอ้วนข้าง จ้าว ม่านเถียน ถาม

“ใช่ เธอเพิ่งออกจากคุกเมื่อไม่นานมานี้และตอนนี้ทำงานเป็นคนกวาดถนน!” จ้าว ม่านเถียน เปิดเผยตัวตนของหลิง อี้หราน อย่างร้ายกาจก่อนที่จะมองไปที่ผู้จัดการ “ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ รอยัล คอร์ท อนุญาตให้แม้แต่คนกวาดถนนมารับประทานอาหารที่นี่”

อี้ จิ่นหลี หันหลังให้กับจ้าว ม่านเถียน ดังนั้นเธอจึงไม่เห็นเขา

โชคไม่ดีที่ผู้จัดการเห็น!

ตอนนี้เขาตัวสั่นด้วยความกลัวและหวังว่าเขาจะไล่จ้าว ม่านเถียน ออกจากร้านอาหารได้ทันที

‘แล้วถ้าเธอเพิ่งออกจากคุกหรือเธอเป็นคนกวาดถนนล่ะ ตราบใดที่นายน้อยอี้ต้องการพาเธอมาทานอาหาร แม้แต่ขอทานก็สามารถกินที่นี่ได้’

“ไม่ได้ขึ้นอยู่กับคุณที่จะตัดสินใจว่าใครสามารถเข้ามารับประทานอาหารที่ร้านของเราได้ ผมหวังว่าคุณจะขอโทษผู้หญิงคนนี้ที่นี่!” ผู้จัดการกล่าวกับจ้าว ม่านเถียน

จ้าว ม่านเถียน ต้องการที่จะระเบิดด้วยความโกรธในทันที เธอควรตะขอโทษหลิง อี้หราน อย่างนั้นเหรอ? ตลกสิ้นดี!

“คุณไม่ต้องการที่จะทำงานนี้อีกต่อไปแล้วใช่ไหม?” เธอถ่มน้ำลายด้วยความโกรธก่อนจะโน้มตัวไปที่ชายวัยกลางคนข้าง ๆ เธออย่างน่าสงสาร “คุณเจิ้งคะ ชายคนนี้ต้องการให้ฉันขอโทษคนกวาดถนน ช่างไร้สาระสิ้นดี!”

อาเจิ้งกำลังจะพูดอะไรบางอย่างกับจ้าว ม่านเถียน เมื่อเขาได้ยินเสียงที่คมชัดและเย็นชา “แค่ขอโทษมันจะเป็นเรื่องใหญ่อะไรล่ะ? ถึงแม้คุณจะต้องคุกเข่า คุณก็ควรทำเช่นนั้น”

อาเจิ้งรู้สึกตะลึง เมื่อเขามองขึ้นไปเพื่อดูว่าเป็นใคร การแสดงออกของเขาก็เปลี่ยนไป