บทที่ 192

“เมื่อก่อนผมไม่ได้เคยชินกับการอยู่ที่นี้เข่นกันหรือไง? ทุกคืนเราไม่ได้นอนบ้านเดียวกันเหรอ?” เขาพูดอย่างใจเย็น

คำพูดเหล่านี้ ฟังดู... ทำให้เข้าใจผิด!

หลิง อี้หรานกัดริมฝีปากของเธอ "แต่ตอนนี้…"

“แล้วตอนนี้ทำไมล่ะ?" เขาถาม

“ที่นี่ไม่มีเครื่องนอนสำรอง เมื่อก่อนฉันยังมีของคุณอยู่ แต่ฉันไม่เคยซักหรือตากมันเลย ถึงฉันจะเอามันออกมา แต่ฉันก็คิดว่ามันคงจะมีกลิ่น”

“มีวิธีง่าย ๆ ในการแก้ปัญหานี้” หลังจากที่อี้ จิ่นหลี พูดสิ่งนี้เขาก็หยิบโทรศัพท์ของเขาออกมาและทำการสั่งซื้อสองสามอย่าง

เพียงครู่เดียวเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

หลิง อี้หราน เดินไปเปิดประตูและเห็นเกา ฉงหมิงและบอดี้การ์ดของอี้ จิ่นหลี สองสามคนที่เธอเคยพบที่โรงพยาบาลมาก่อนนี้ คราวนี้พวกเขาถือผ้าห่มผ้าปูที่นอนและหมอนขณะเดินตรงเข้ามา

แต่ละคนที่เข้ามาถึงกับพูดว่า “คุณหลิง ขอโทษที่รบกวนนะครับ”

ทุกคนเข้ามาและพูดแบบนี้

มุมปากของหลิง อี้หราน กระตุก ในตอนนี้เธอพูดอะไรได้บ้าง? ดูเหมือนทั้งหมดที่เธอพูดได้ก็แค่ “ไม่เป็นไรค่ะ”

เมื่อทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเรียบร้อยในห้องของเธอพวกเขาก็ออกไปทีละคน

ในเวลาเพียงครู่เดียวก็เหลือเพียงพวกเขาสองคนในห้องอีกครั้ง

หลิง อี้หราน มองไปที่เตียงที่สร้างขึ้นแล้วบนพื้นด้านล่างของเธอ นี่… เป็นเหมือนในตอนนั้น ในตอนนั้นเขาก็ทำเตียงข้าง ๆ เธอเหมือนกัน

“คุณอยากนอนที่นี่จริงเหรอ?” เธอถามอย่างลังเล

“แน่นอน” เขาโต้กลับโดยพบว่ามันน่าหัวเราะ