บทที่ 195

คนขับรีบหันรถกลับและมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลทันที

เมื่ออี้ จิ่นหลี มาถึงโรงพยาบาลพวกเขายังคงช่วยนายท่านอี้ นายน้อยอี้ยืนอยู่นอกห้องฉุกเฉินด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินจะบรรยาย

ไม่ว่าผู้ชายคนนั้นจะแข็งแกร่งแค่ไหนเขาก็ยังคงต่อสู้ในช่วงเวลาดังกล่าว

ในสายตาของเขา ปู่ของเขาแข็งแกร่ง โหดร้ายและเย็นชา ดูเหมือนว่าเขาจะรักลูกชายของเขาที่มีชีวิตอยู่ในช่วงสั้น ๆ เท่านั้น

ทุกคนดูเหมือนจะเป็นแค่เบี้ยให้เขา รวมทั้งเขาผู้ซึ่งเป็นหลานชายของเขาด้วย!

นายท่านอี้มองว่าเขาเป็นผู้สืบทอดอนาคตของตระกูลอี้ ตลอดเวลานี้ไม่ใช่ในฐานะหลานชายของเขา ในความเป็นจริงไม่มีความผูกพันระหว่างปู่และหลานชาย

สองชั่วโมงผ่านไปก่อนที่ประตูห้องฉุกเฉินจะเปิดออก "เราสามารถช่วยเขาไว้ได้ แต่นายท่านอี้อายุมากแล้วและเขาได้รับการผ่าตัดมาก่อนหน้านี้ แล้วตอนนี้มันเป็นเรื่องของระยะเวลาที่เราสามารถยื้อสิ่งนี้ออกไปได้ดีที่สุดอาจจะไม่กี่ปี ไม่กี่เดือน” หมอพูดกับอี้ จิ่นหลี หลังจากที่เขาออกมาจากห้องฉุกเฉิน

อี้ จิ่นหลี เข้าใจอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีเงินจำนวนใดที่สามารถควบคุมการเกิดอายุความเจ็บป่วยและการเสียชีวิตได้

นายท่านอี้ถูกส่งตัวไปยังหอผู้ป่วยหนักเพื่อสังเกตการณ์หลังการผ่าตัด

สองวันต่อมา นายท่านอี้ถูกนำตัวออกจากห้องผู้ป่วยหนักและในที่สุด อี้ จิ่นหลี ก็ได้พบกับนายท่านอี้แบบตัวต่อตัว

“ฉันได้ยินมาว่าเธอรออยู่ข้างนอกห้องฉุกเฉินตอนที่ฉันได้รับการช่วยเหลือ?” นายท่านอี้ถาม แต่เสียงของเขาก็เบาลงกว่าที่เคย มันเจือไปด้วยการทำอะไรไม่ถูก

“ครับ” อี้ จิ่นหลี ตอบอย่างแห้ง ๆ

“มันคงเป็นเรื่องยากสำหรับเธอที่จะอยู่นอกวอร์ดสำหรับคนแก่อย่างฉัน” นายท่านอี้กล่าว

อี้ จิ่นหลี มองไปที่ชายชราอย่างท้อแท้ “คุณปู่ มีคนส่งข่าวมาหาผมว่าคุณปู่อยากเจอผม แน่นอนว่าปู่ไม่ได้จะบอกผมแค่เรื่องนี้”