บทที่ 200

“ฉันจะบอกว่าฉันไม่สามารถรักษาอาการป่วยนี้และพาแม่ของเธอกลับบ้านได้ ฉันจะดูว่าเธอจะให้เงินหรือไม่!” ชายชราลู่กล่าวอย่างโกรธเคือง

“แต่ถ้าเธอฟ้องเราจริง ๆ ล่ะ?” คุณลุงคนแรกพูดด้วยความกังวล

คุณลุงคนที่สองรีบเสริมว่า “ใช่แล้ว เธอเป็นนักเรียนกฎหมายชั้นนำในตอนนั้นและเคยเป็นทนายความด้วยซ้ำ ยิ่งไปกว่านั้นการสนับสนุนเธอตอนนี้…. ผู้มีอำนาจนั่นก็คงมี หากพวกเขาฟ้องร้องเราจริง ๆ เราคงไม่สามารถชนะคดีนี้ได้เลย”

ชายชราลู่ลูบคางของเขา การแสดงออกของเขาน่าเกลียดขณะที่เขาพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นพวกแกสามคนสรุปค่ารักษาพยาบาลที่เหลืออีกสามในสี่”

"พ่อต้องการให้เราครอบคลุมค่าใช้จ่ายอย่างนั้นเหรอ?" ป้าคนที่สามถามอย่างเร่งรีบ

“อะไรอีก? จะรอนังสารเลวนั่นฟ้องเราเหรอไง?” ชายชราลู่จ้องมองลูกสาวของเขาด้วยความโกรธ “หากแกไม่ได้ร่วมจ่ายค่ารักษาพยาบาลเหล่านี้ อย่าคิดว่าจะได้เงินแม้แต่สตางค์เดียวจากค่าชดเชยเวนคืนที่กำลังจะมาถึง!”

ป้าคนที่สามไม่ส่งเสียงอีกต่อไป แม้ว่าเธอจะเป็นลูกสาวที่แต่งงานไปแล้ว แต่ครอบครัวก็บอกก่อนหน้านี้ว่าพวกเขาจะให้เงินก้อนเล็ก ๆ จากค่าชดเชยการเวนคืนให้กับเธอ

ตอนนี้ทั้งครอบครัวมีความหวังที่ตรึงไว้กับค่าชดเชยการเวนคืนนี้!

ถ้าหลิง อี้หรานเริ่มฟ้องร้องจริง ๆบางทีหลิง อี้หรานก็อาจได้เงินชดเชยค่าเวนคืนนี้ด้วย

ครอบครัวใหญ่ทุกคนมองหน้ากัน ในที่สุดพวกเขาก็ตัดสินใจที่จะรวบรวมเงินจากทั้งสามครอบครัวเท่านั้น

…

หลิง อี้หราน กลับไปที่หอผู้ป่วยของคุณยาย คุณยายของเธอหลับไปแล้ว หลิง อี้หราน จึงนั่งข้างเตียงและเฝ้าดูคุณยายของเธออย่างเงียบ ๆ

ในตอนนั้นคนที่ปกป้องเธอมาตลอดก็คือยายของเธอ แต่ตอนนี้เธอแก่ตัวลงและต้องการการปกป้องจากหลิง อี้หราน

จริง ๆ แล้วถ้าเธอมีเงินจริง ๆ เธอคงไม่เกี่ยงจะจ่ายค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดของคุณยายด้วยตัวเอง แต่ปัจจุบันเธอใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก เธอไม่สามารถแบกรับค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดของคุณยายด้วยตัวเองได้