บทที่ 223

แม้ว่าจะมีคนดังในงานเลี้ยงคืนนี้ แต่อี้ จิ่นหลี ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าดาราชายระดับหนึ่งคนใดเลย ในความเป็นจริงเขาโดดเด่นกว่าพวกเขาด้วยซ้ำ

เขามีใบหน้าที่สวยงามและเมื่อเขามองไปที่ผู้คนด้วยดวงตาที่มีเสน่ห์เหล่านั้นนักข่าวก็อดไม่ได้ที่จะตกหลุมรักเขา เขาสวยงามเกินจะบรรยาย ความงามของเขาเป็นแบบที่สามารถดึงดูดได้ทั้งชายและหญิง

อย่างไรก็ตาม เมื่อดวงตาคู่นี้เย็นชามันทำให้ผู้คนรู้สึกตึงเครียดอย่างมิอาจบรรยายได้

อี้ จิ่นหลี ตอนนี้มีดวงตาที่หลบตาครึ่งหนึ่งถูกล้อมรอบไปด้วยบอดี้การ์ดของเขาเองและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของสถานที่ ร่างกายที่สูงและไม่ผอมลีบของเขาถูกห่อหุ้มด้วยชุดสูทสีดำที่ตัดเย็บมาอย่างดีทำให้รูปร่างของเขาดูสมส่วนมาก มีออร่าที่สง่างามอยู่ทั่วตัวเขา

อี้ จิ่นหลี มีเซ้นส์ทางแฟชั่นที่ยอดเยี่ยมเสมอซึ่งเป็นความเห็นพ้องต้องกันในหมู่นักข่าว

อย่างไรก็ตามวันนี้มีข้อยกเว้น

อย่างอื่นเรียบร้อยดี แต่… เขาสวมผ้าพันคอสีม่วงอ่อนรอบคอและถุงมือสีเดียวกัน อุปกรณ์เสริมทั้งสองนี้ดูแปลกตาเล็กน้อย

“ทำไมผ้าพันคอและถุงมือถึงดูแตกต่างจากแบบปกติของอี้ จิ่นหลี?” นักข่าวเริ่มกระซิบ

“มันดูหยาบไปหน่อยและดูเหมือน... เก่าไปหน่อยด้วย มันเป็นคอลเลคชั่นวินเทจใหม่จากแบรนด์ใหญ่ ๆ หรือเปล่า?"

“คนทั่วไปจะมีช่วงเวลาที่ดูดีในสีม่วงอ่อนนี้ได้ยาก แต่ดูเหมือนว่าจะเหมาะกับอี้ จิ่นหลี"

อี้ จิ่นหลี ไม่ชอบถูกถ่ายภาพ แต่ผู้สื่อข่าวบางคนก็แอบถ่ายภาพเขาอย่างช่วยไม่ได้

เมื่อผู้คุ้มกันของอี้ จิ่นหลี กำลังจะเดินไป ดูเหมือนว่าเขาจะขยับริมฝีปากเพื่อพูดอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นผู้คุ้มกันก็หยุด