บทที่ 232

”อืม... " หลิง อี้หราน ยกมือขึ้นโดยไม่รู้ตัวพยายามผลักเขาออกไป หลังจากที่เขาจับมือขวาของเธอโดยไม่คิดมากเธอก็ยกมือซ้ายขึ้นอีกครั้ง

ขณะที่นิ้วของเขากดเข้ากับมือซ้ายของเธอ เธอก็อ้าปากค้างโดยไม่รู้ตัวและอ้าปากร้องว่า "เจ็บ!" มันเป็นเสียงร้องที่ทำให้เขาต้องกดจูบให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

เธอแทบจะขาดอากาศหายใจไปกับจูบ

ก่อนที่จูบจะจบลงสักพักเขาก็ปล่อยมือทั้งสองข้างของเธอ

เธอรู้สึกว่าขาของเธอปวกเปียกและเกือบจะไถลตกจากเก้าอี้

เขาจับเอวของเธอไว้ในมือข้างหนึ่งและยกมือซ้ายขึ้นอีกข้างหนึ่งเบา ๆ “ผมทำร้ายพี่เหรอ?”

หลิง อี้หราน กัดริมฝีปากและจ้องไปที่อี้ จิ่นหลี “เมื่อกี้ ทำไมถึงทำแบบนั้น?”

“เพราะผมไม่ชอบที่จะได้ยินพี่พูดในสิ่งที่ผมไม่อยากได้ยิน" เขายิ้มอย่างนุ่มนวลดูอ่อนโยนที่สุด “ผมไม่รังเกียจที่จะจูบพี่อีกถ้าพี่กำลังจะพูดอะไรบางอย่างอีก”

"...” เธออึ้ง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมากเพราะกลัวว่าเขาจะหมายความตามที่พูด

อี้ จิ่นหลี มองลงไปที่อาการบวมที่หลังมือของหลิง อี้หราน อย่างระมัดระวัง "พี่จะต้องดูแลแผลนี้อย่างเหมาะสม ผมเกรงว่าจะไม่สะดวกสำหรับพี่ที่จะพักฟื้นที่นี่ แล้วถ้าพี่จะไปพักฟื้นที่บ้านของผมล่ะเป็นยังไง?"

“อะไรนะ?" เธอตกใจมาก “บ้านของคุณ?”

"ใช่เราจะไปที่ อี้ เรสซิเด้นท์ ที่นั่นมีหลายห้อง พี่สามารถเลือกห้องใดก็ได้ที่พี่ต้องการ และจะมีคนรับใช้รอพี่อยู่" เขากล่าว