บทที่ 237

มันเป็นเวลาเพียงตีห้ากว่า ๆ เท่านั้น ไม่มีครอบครัวทั่วไปครอบครัวไหนที่จะทำอาหารเช้าเร็วขนาดนี้

"จากนี้ไปอาหารเช้าจะพร้อมตามเวลาทำงานของพี่ พี่ต้องกินอาหารเช้าก่อนไปทำงาน" อี้ จิ่นหลี พูดและพาหลิง อี้หราน ไปที่โต๊ะก่อนจะกดไหล่ของเธอเบา ๆ เพื่อให้เธอนั่งลง

หลิง อี้หราน นั่งลงอย่างเชื่อฟังและมองไปที่อาหารเช้าบนโต๊ะ มีอาหารจีนและอาหารตะวันตกให้เลือกมากมาย ในที่สุดเธอก็ดื่มนมหนึ่งแก้ว กินโจ๊กและขนมอบ

อาหารเช้านี้อร่อยกว่าหมั่นโถวธรรมดา ๆ สองเหรียญที่เธอมักจะซื้อในตอนเช้าอีก

นอกจากนี้ ยังทำให้เธอรู้ว่าเธอเป็นคนจริง และอาศัยอยู่ใสคฤหาสน์ อี้ แทนที่จะเป็นห้องเช่าเล็ก ๆ ของเธอ

"ผมจะให้คนขับรถของผมขับรถไปส่งพี่ที่ศูนย์บริการสุขาภิบาลหลังจากนี้" อี้ จิ่นหลี กล่าว

“ไม่เป็นไร ฉันจะไปรถเมย์" หลิง อี้หราน พูดอย่างรวดเร็ว

“มันไม่ได้อยู่ใกล้กับศูนย์บริการสุขาภิบาลของพี่เลย ถ้าพี่ขึ้นขึ้นรถเมย์ พี่ต้องเปลี่ยนสายเส้นทางสองครั้ง พี่ไม่กลัวว่าพี่จะสายเหรอ?" เขามองเธออย่างเป็นกันเองราวกับว่าเขามั่นใจกับทุกสิ่ง

หลิง อี้หราน รู้สึกมึนงง

หลังอาหารเช้าคนขับรถของตระกูลอี้ขับรถพาหลิง อี้หราน ไปที่ศูนย์บริการสุขาภิบาลในเมย์แบชสีเงิน

หลิง อี้หราน นั่งอยู่ในรถ เธอรู้สึกขบขัน เธอมีงานที่ต่ำต้อยที่สุด แต่การขับรถไปทำงานในรถราคาแพงนั้นดูเหมือนจะเป็นการประชด

หลิง อี้หราน บอกให้คนขับจอดรถห่างจากศูนย์บริการสุขาภิบาล 500 เมตร เพื่อที่เธอจะได้ลงจากรถและเดินต่อไปเอง ถ้าคนขับรถส่งเธอไปที่ทางเข้าจริง ๆ และเพื่อนร่วมงานของเธอเห็นเธอก็คงจะปล่อยข่าวแพ่สะพัดออกไป

ภายในห้องแต่งตัวเธอเปลี่ยนเป็นชุดทำงาน แม้ว่าเธอจะทาหลังมือซ้ายด้วยครีม แต่ก็ยังปวดอยู่ เธอดิ้นรนแม้กระทั่งกับการเคลื่อนไหวที่เรียบง่าย