บทที่ 240

หลิง อี้หราน รู้สึกราวกับว่าเธอเป็นแพนด้าที่ฝูงชนเฝ้าดู

"หืม พี่สาวอยากให้ผมไปส่งจริง ๆ ใช่ไหม?" เสียงของเขาดังขึ้นในหูของเธออีกครั้ง

เธอหน้าแดงมากขึ้นก่อนจะรีบพูดว่า "เปล่า" ด้วยเหตุนี้เธอจึงรีบกลับเข้าไปในห้องของเธอและปิดประตูที่อยู่ติดกัน

อี้ จิ่นหลี ยิ้มจาง ๆ เมื่อเขาหันกลับไปใบหน้าของเขาก็กลับสู่การแสดงออกตามปกติ เขาเดินไปที่เก้าอี้และนั่งลงเชื่อมต่อระบบเครื่องเสียงใหม่อีกครั้ง

“ประชุมกันต่อเถอะ” อี้ จิ่นหลี พูดเบา ๆ และดูเหมือนเขาจะไม่สนใจความจริงที่ว่าทุกคนพยายามสอดรู้สอดเห็น

"จิน นี่คือคนที่โทรหาคุณในระหว่างการพบกันครั้งล่าสุดของเราใช่ไหม?" มีคนถามในขณะที่เขาอดไม่ได้ที่จะสอดรู้สอดเห็น

อี้ จิ่นหลี เลิกคิ้วเล็กน้อย "ทำไมคุณถึงอยากรู้?"

ทันใดนั้น ชายคนนั้นก็ตัวสั่นและพูดด้วยรอยยิ้มแห้ง ๆ ว่า "งั้น... เราจะดำเนินการประชุมต่อไปครับ"

แม้ว่าจะเป็นการประชุม แต่ก็มีเสียงในใจของทุกคนที่คาดเดาว่าท่านประธานของพวกเขาดูเหมือนจะอยู่ด้วยกัน… กับผู้หญิงคนหนึ่ง!

...

หลิง ลั่วอิน รู้สึกประหลาดใจเมื่อเธอไปตามหาหลิง อี้หราน ในห้องเช่า แต่ก็ไม่พบอะไรเลย ห้องเช่าไม่มีใครอยู่เลย ไม่มีแม้แต่แสงไฟและไม่มีใครตอบเมื่อเธอเคาะประตู

เธอคิดว่าหลิง อี้หราน ออกไปข้างนอกและยังไม่กลับมา เธอจึงต้องรอจนถึงเวลา 01.00 น. เธอป่วยเป็นหวัด แต่หลิง อี้หราน ก็ยังไม่กลับมา