บทที่ 241

ทันใดนั้น ใบหน้าของหลิง ลั่วอิน ก็แข็งทื่อทันที แต่มันไม่ใช่เวลาที่เธอจะมากระฟัดกระเฟียด เธอทำได้เพียงยิ้มหยิบกระเป๋าเงินออกมาและถามหลิง อี้หราน ว่า "เท่าไหร่เหรอ?”

“106 เหรียญ” หลิง อี้หรานตอบตรง ๆ

หลิง ลั่วอิน หยิบเงินออกมา 200 เหรียญและแสร้งทำเป็นว่าเป็นคนใจกว้างขณะที่เธอพูดว่า "พี่สาวเก็บส่วนที่เหลือไว้ให้ถือว่าเป็นของขวัญนะ"

หลิง อี้หราน เย้ยหยันและรับเงินไป "มันไม่ใช่ของขวัญหรอก ฉันใจดีพอที่จะเรียกเก็บเงินจากเธอเท่านี้ต่างหาก ไม่อย่างนั้น ถ้าฉันจะฟ้องเธอในข้อหาทำร้ายโดยเจตนา เธอคิดว่าเธอจะเป็นหนี้ฉันเท่าไหร่ล่ะ?"

ใบหน้าของหลิง ลั่วอิน แดงมาก แต่โชคดีที่เธอถูกปกปิดด้วยหน้ากากจึงไม่มีใครเห็นเธอ

เธอเกือบลืมไปแล้วว่าหลิง อี้หราน นั้นเคยเป็นทนายความ!

"ฉันจะไปทำร้ายพี่โดยเจตนาได้อย่างไร?" หลิง ลั่วอิน กล่าวพลางยิ้มอย่างเขินอาย “วันนั้นฉันประมาทเอง”

“จำเป็นต้องทำตัวต่อหน้าฉันแบบนี้ด้วยเหรอ หลิง ลั่วอิน?" หลิง อี้หราน มองเธอด้วยความขบขัน "เธอและฉันต่างก็รู้ดีว่าเธอเป็นคนแบบไหน และเเถวนี้ก็ไม่มีใครเลย มันแค่ทำให้เธอดูเหมือนตัวตลกที่เรียกฉันว่า “พี่สาว” และบอกว่าเธอประมาท"

หลิง ลั่วอิน แทบสำลักและใบหน้าของเธอก็มืดมน "ดี งั้นก็บอกฉันเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเธอกับลี่เฉินมาสิ"

“ฉันเดาว่านั่นคือสิ่งที่เธอมาที่นี่ในวันนี้" หลิง อี้หราน มองเธออย่างเย็นชาและพูดว่า "จำเป็นต้องบอกเธอว่าความสัมพันธ์ของฉันกับเขาคืออะไรด้วยเหรอ?"

“ตอนนี้ลี่เฉินเป็นแฟนของฉัน อย่าพยายามยั่วยวนเขาเลยจะดีกว่า ไม่งั้นชื่อเสียงของเธอจะพังทลายและเธอจะไม่ได้อะไรเลย!” หลิง ลั่วอิน กล่าวอย่างรวดเร็ว