บทที่ 26

เมื่อเธอได้ยินสิ่งนี้ เธอก็คิดว่ามันเป็นเรื่องตลก สิ่งนี้ถูกสร้างขึ้นเป็นพิเศษโดยตระกูลเซียวและตระกูลห่าว สำหรับพันธมิตรการแต่งงานของพวกเขา ใครจะกล้าบังอาจเอามันลง? มันเป็นไปไม่ได้สำหรับเธอ มือของเขาสัมผัสกับผิวของเธอและมีความรู้สึกอบอุ่นจากตรงนั้น

หลังจากนั้นไม่นานเธอก็เอามือเขาลงและเงยหน้าขึ้นมองเขา “จิน ขอบใจนะ” เธอคิดว่าเขาพยายามปลอบเธอด้วยการพูดสิ่งเหล่านี้ "เอาล่ะ ไปกันเถอะ กลับบ้านไปทานอาหารเย็นกัน" ขณะที่เธอพูดเธอจับมือของเขาและเดินไปในทิศทางที่พวกเขาอาศัยอยู่

เขาเหลือบมองไปที่จอโฆษณาขนาดใหญ่แล้วเดินเธอเพื่อออกไปจากตรงนั้น

—

กลับมาที่อพาร์ทเมนต์เช่า หลิง อี้หราน ได้ไปที่สำนักงานรักษาความปลอดภัยในชุมชนเพื่อรับพัสดุด่วน มันคือเสื้อกันหนาวซึ่งทำด้วยผ้าขนสัตว์ที่เธอซื้อมา

เธอเปิดกล่องพัสดุหยิบเสื้อกันหนาวออกมาและสัมผัสเนื้อผ้าดู มันก็ไม่แย่ สำหรับราคาแบบนี้คุณภาพค่อนข้างดีทีเดียว

"จิน มาดูนี่สิ เสื้อกันหนาวตัวนี้เหมาะกับนายหรือเปล่า?" เธอกล่าว

เสื้อกันหนาวที่มีลายตารางหมากรุกสีน้ำเงินและสีเขียว เมื่ออี้ จิ่นหลี สวมใส่มัน แววตาของหลิง อี้หราน ก็เป็นประกาย โอ้ เขาดูดีมากเมื่อสวมมัน!

ทันใดนั้นราวกับว่าเธอคิดอะไรดี ๆ บางอย่างออก เธอจึงพูดว่า "จิน ก้มลงหน่อย"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ อี้ จิ่นหลี ก็ก้มลง หลิง อี้หราน ถือหวีและหวีผมไปด้านหลัง ทันใดนั้นใบหน้าอันคมสามมิติก็ปรากฏขึ้น

เธอรู้มาตลอดว่าเขาเป็นคนหน้าตาดี แต่โดยปกติแล้วเมื่อพวกเขาพูดคุยหรือจ้องมองกัน ผมหน้าม้าของเขาปกคลุมดวงตาของเขาเกือบทั้งหมด ตอนนี้เมื่อดวงตาของเขาถูกเปิดเผยต่อหน้าเธอเธอก็ตกตะลึงอีกครั้ง

"จินของฉันน่ารักจริง ๆ " เธออดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ "ถ้านายทำผมหน้าม้าไปข้างหลังตอนที่นายแจกใบปลิวตามถนนอาจจะมีสาว ๆ หลายคน มาไล่ฉกใบปลิวจากนาย"

เขายิ้มเล็กน้อย คำว่า "ของฉัน" ของเธอดูเหมือนจะทำให้เขารู้สึกเป็นปลื้ม

"แล้วถ้าเราไปที่ร้านทำผมเพื่อจัดแต่งทรงผมของนายดีไหม? น่าเสียดายที่ดวงตาที่สวยงามของนายมักจะถูกบดบังอยู่เสมอ" เธอพึมพำ