บทที่ 294

เธอตัวสั่นและเงยหน้าขึ้นอย่างคนหัวรั้น มองคนตรงหน้าเธอ ดวงตาสีดำที่เปียกชื้นของเธอค่อย ๆ โฟกัส

“จิน นายช่วยฉันตามหาเหลียนอีได้ไหม?” เธอรีบกล่าวหลังจากรู้สึกตัว “ตำรวจเพิ่งรับคดี พวกเขาจะส่งคนไปตามหาเธอ แต่พวกเขาไม่รู้ว่าจะตามเธอเจอเมื่อไหร่ ถ้าฉันจำป้ายทะเบียนได้... ทำไมฉันไม่ตั้งใจให้มากกว่านี้นะ?”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่สำนึกผิด

อี้ จิ่นหลี จ้องมองไปที่หลิง อี้หราน เขาเคยเห็นเธอเป็นกังวลมากเมื่อมีบางอย่างเกิดขึ้นกับยายของเธอ

ยายของเธอเป็นญาติของเธอ แต่ชิน เหลียนอี? เป็นแค่คนหนึ่งที่ไม่ได้ข้องเกี่ยวกับเธอ แต่เธอกลับเป็นกังวลอย่างมาก

คลื่นแห่งความหึงหวงผุดขึ้นในใจของเขา เขาอิจฉาที่เธอเป็นห่วงชิน เหลียนอี มาก แล้วเขาล่ะ? ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเขา เธอจะเป็นห่วงเขาบ้างไหม?

“กลับบ้านก่อนนะ ที่นี้อากาศเย็นมาก” เขากล่าว “ดูสิว่ามือของพี่เย็นขนาดไหน”

หนาวไหม? เธอไม่รู้สึกอะไรเลย สิ่งที่เธอคิดอย่างเดียวคือจะหาเหลียนอีได้ยังไง

“นายจะ… จะช่วยฉันตามหาเหลียนอีได้ไหม?” เธอถามเพื่ออยากได้คำตอบที่ชัดเจน เธอทำได้แค่รอตำรวจ แต่... ถ้าเขาเต็มใจที่จะช่วย พวกเขาคงจะพบเหลียนอีในไม่ช้า

เขามีทั้งคนรู้จักและหนทางมากมายในเมืองเฉิน

“กลับไปแล้วค่อยคุยกัน ถึงแม้ว่าผมจะตามหาเธอให้พี่ แต่ผมต้องกลับไปและฟังรายละเอียดก่อนติดต่อใครสักคนให้ตามหาเธอ ถูกต้องไหม?” เขาบอก

“แต่ถ้ามันหายเกินไป... เหลียนอีอาจอยู่ในอันตราย” เธอจ้องมองเขาท่ามกลางแสงจันทร์ด้วยดวงตาสีดำสนิทของเธอที่เปื้อนไปด้วยน้ำตา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล และแก้มที่ซีดเซียวของเธอเปรียบเสมอเข็มที่ทิ่มแทงเขา