บทที่ 295

ตอนนี้ลมหายใจของเขาเหมือนติดอยู่กลางหน้าอก เขาไม่สามารถเอามันออกมาหรือสูดลมหายใจกลับเข้าได้

ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาทนไม่ได้ที่ต้องเห็นเธอเป็นกังวลและกลัว? ดูเหมือนเธอจะเป็นคนเดียวที่ทำให้เขารู้สึกแบบนั้น

อี้ จิ่นหลี ถอนหายใจราวกับว่าต้องการประนีประนอมอย่างทำอะไรไม่ถูก เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาและโทรออก “ช่วยฉันหาใครสักคนหน่อย ฉันอยากรู้ว่าคนคนนั้นอยู่ที่ไหน ไม่ว่าเธอจะปลอดภัยหรือไม่... ชื่อของเธอคือชิน เหลียนอี เธอถูกรถคันนี้ลักพาตัวไปเมื่อตอนบ่าย รถคือ...”

อี้ จิ่นหลี กล่าวและยื่นโทรศัพท์ให้หลิง อี้หราน เขากวักมือเรียกเธอมาคุย

หลิง อี้หราน ตัวสั่นและรีบกล่าวว่า “รถยนต์คันสีดำ เมอร์เซเดส-เบนซ์ มายบัค หมายเลขทะเบียนคือ...”

เธอรีบบอกตัวเลขที่เธอจำได้ ที่อยู่ที่จอดรถ เวลาที่เกิดเหตุ และรายละเอียดอื่น ๆ

หลังจากหลิง อี้หราน พูดจบ อี้ จิ่นหลี ก็พูดกับอีกฝ่ายที่อยู่ในสายว่า “นั่นคือทั้งหมดที่ฉันอยากรู้ว่าคนคนนี้อยู่ที่ไหน โดยด่วนที่สุด!”

หลังจากวางสาย อี้ จิ่นหลี มองไปที่หลิง อี้หราน “เอาล่ะ เรากลับกันได้แล้วใช่ไหม?”

เธอจึงเดินไปขึ้นรถกับเขา เขาเปิดประตูที่นั่งโดยสารและเมื่อเธอเข้าไปนั่งในรถ เขาก้มหน้าลง

เธอสะดุ้ง ร่างกายของเธอแข็งทื่อโดยไม่รู้ตัว เธอเห็นเพียงร่างกายท่อนบนของเขาเอนเข้าหาเธอ ใบหน้าหล่อเคลื่อนเข้ามาใกล้เธอ ใกล้มากพอที่ทำให้เธอรู้สึกถึงลมหายใจของเขา

เธอมองเขาด้วยความสับสน ในระยะใกล้แค่นี้เธอสามารถมองเห็นขนตายาวและรูม่านตาสีดำของเขา เธอมองเห็นส่วนโค้งบนสันจมูกของเขา และแม้แต่เส้นขนเล็ก ๆ บนหน้าผากของเขา...

ริมฝีปากใต้สันจมูกของเขา ช่างสวยงามอย่างปฏิเสธไม่ได้ ริมฝีปากบนของเขาบางเล็กน้อยแต่กลับดูเซ็กซี่ เมื่อริมฝีปากของเขาประกบกันแน่น มันทำให้ผู้คนรู้สึกถึงการบีบคั้น แต่เมื่อริมฝีปากของเขายกขึ้นยิ้ม ผู้คนก็ต่างอยากเห็นมันมากขึ้นอย่างช่วยไม่ได้