บทที่ 318

“ได้ งั้นเราคบกัน” ชิน เหลียนอี กล่าวอย่างจำนง เนื่องจากเธอกำลังถูกล้างแค้น อย่างน้อยเธอก็ควรเตรียมพร้อมทางจิตใจสำหรับมัน “ถ้าอย่างนั้น... เอ่อ คุณควรคืนโทรศัพท์ให้ฉันได้แล้ว”

เธอยังไม่ลืมเหตุผลหลักที่ตามเขามายังคฤหาสน์ คือการทวงคืนโทรศัพท์ของเธอ

เขาจ้องมองเธออยู่สักพัก จากนั้นก็โยนโทรศัพท์ที่อยู่บนโต๊ะกาแฟมาให้เธอ

“อ๊ะ!” เธออุทานหลังจากรับโทรศัพท์ได้ทัน โทรศัพท์ราคาหนึ่งหมื่นดอลลาร์ของเธอ เธอถึงขนาดกัดฟันเพื่อซื้อโทรศัพท์เครื่องนี้มา ถ้าเกิดว่ามันหล่นกระแทกพื้นและหน้าจอแตก เธอต้องใช้เงินถึงสองพันดอลลาร์เพื่อซ่อมมัน

รู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่นึกถึงค่าซ่อมโทรศัพท์!

ถ้ามันตกแตก เธอก็ไม่กล้าขอให้เขาจ่ายค่าซ่อมให้หรอก!

ชิน เหลียนอี เปิดโทรศัพท์เพื่อดูเวลา เป็นเวลาเก้าโมงเช้าแล้วและมีสายที่ไม่ได้รับในโทรศัพท์ของเธอหลายสาย เบอร์เหล่านั้นล้วนเป็นเบอร์จากพ่อแม่ของเธอ เธอจึงรีบโทรกลับทันที

ไม่นานก็มีสายเรียกเข้าและตามด้วยเสียงตะโกนด่าด้วยความโกรธจากพ่อของเธอ “แกจะไม่โทรมาบอกพ่อแม่หน่อยเหรอว่าจะไม่กลับมากินข้าวเย็น? แกไม่แม้แต่จะรับโทรศัพท์ แกกำลังจะทำอะไร? แกอยากให้พ่อกับแม่ไปแจ้งความกับตำรวจเหมือนเมื่อวานเหรอ?”

ชิน เหลียนอี เหงื่อท่วมตัว “หนู... หนูยุ่ง ๆ น่ะ เดี๋ยวจะรีบกลับไป”

เธอรีบวางสายอย่างรวดเร็วและมองไปที่ไป๋ ทิงซิน ที่เดินมาหาเธอ ด้วยเสียงที่ดังของพ่อเธอ เขาอาจจะได้ยินสิ่งที่พ่อพูดกับเธอ

“อืม ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันจะไปแล้วนะ” ชิน เหลียน กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

“ผมจะไปส่งคุณที่บ้าน” ไป๋ ทิงซิน กล่าว

ชิน เหลียนอี รีบตอบกลับ “ไม่เป็นไร ฉันจะนั่งแท็กซี่ไปเอง อีกอย่าง... ฉันต้องไปเอารถที่จอดทิ้งไว้เมื่อวานนี้ด้วย”

เขาคว้าข้อมือของเธอและกว่าด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “ผมจะพาคุณไปที่นั่นเอง ตอนนี้เราคบกันแล้วนะ”