บทที่ 430

“คุณอยากเดินเล่นที่นี่จริง ๆ เหรอ?” หลิง อี้หราน ถามขึ้นอย่างไม่มั่นใจ

“มีอะไรหรือเปล่า?” อี้ จิ่นหลี โต้กลับ “ครั้งที่แล้วพี่พาผมไปเดินตลาดกลางคืนด้วยไม่ใช่เหรอ? มันคล้ายกับที่นี่เลย”

“แต่ตอนนั้นฉันไม่รู้ตัวตนจริง ๆ ของคุณ” หลิง อี้หราน กล่าว ถ้าเธอรู้ว่าเขาคืออี้ จิ่นหลี เธอคงไม่พาเขาไปตลาดกลางคืนเพื่อซื้อเสื้อผ้า

“อะไรคือความแตกต่าง? ไม่ว่าจะเป็นอดีตหรืออนาคต ผมก็คือจินของพี่” อี้ จิ่นหลี มองดูเธออย่างครุ่นคิด

สีหน้าของเขานั่น… อืม มันเหมือนกับการรู้แจ้งสำหรับหลิง อี้หราน! “งั้น...ไปเดินเล่นกัน” เธอเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนเดินตามเขาเข้าไปในศูนย์อาหาร

ในอดีต เมื่อหลิง อี้หราน ยังเรียนอยู่ในวิทยาลัย เธอเคยมาสถานที่นี้กับเพื่อนร่วมชั้นบ่อย ๆ แต่เมื่อเธอเริ่มทำงาน เธอกลับไม่ได้มาที่นี้บ่อยนัก

หลังจากอยู่ในคุกเป็นเวลาสามปีและได้รับการปล่อยตัว เธอพยายามหาซื้ออาหารและเสื้อผ้า จึงเป็นความคิดที่ดีที่จะมาเดินเล่นที่นี้

ตอนนี้ก็เย็นแล้ว ฝูงชนในพื้นที่ก็เริ่มมากขึ้นทีละเล็กน้อย หลิง อี้หราน กับอี้ จิ่นหลี เดินไปรอบ ๆ ซื้อขนม และลูกชิ้นเสียบไม้เพื่อทำให้พวกเขาอิ่มท้อง

ตลาดนี้เป็นตลาดที่ขายอาหารริมถนน แต่ก็มีแผงขายของอื่น ๆ อีกมากมาย เช่น แผงขายเสื้อผ้า, เครื่องประดับ, อุปกรณ์ต่าง ๆ และของกระจุกกระจิก

ของแต่ละอย่างมีราคาถูกและไม่แพงมาก เพราะคนส่วนใหญ่ที่ซื้อของในบริเวณนั้นล้วนเป็นนักเรียน

ขณะที่พวกเขาเดินเล่นกัน หลิง อี้หราน สังเกตเห็นว่าหญิงสาวจำนวนมากต่างจ้องมองมาที่อี้ จิ่นหลี เป็นครั้งคราว ในสายตาของผู้หญิงทั่วไป อี้ จิ่นหลี เป็นผู้ชายที่หล่อเหลาและมีหน้าตาเทียบได้กับดาราไอดอลชั้นนำ

เมื่อก่อนตอนที่เธอไปตลาดกลางคืนกับเขา ผมหน้าม้าของเขายาวมากจนเกือบปิดตา แต่คราวนี้ อี้ จิ่นหลี หวีผมหน้าม้าของเขาไปข้างหลัง ทำให้เห็นหน้าผากของเขาและใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาชัดเจนยิ่งขึ้น