บทที่ 429

พูดตามตรง… สาเหตุที่แท้จริงเป็นเพราะอี้หรานใช่ไหม? อี้หรานขอความช่วยเหลือจากอี้ จิ่นหลี่ ใช่หรือไม่? นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมทุกอย่างถึงเป็นไปได้ทั้งหมด?

ขณะเดียวกัน หลิง อี้หราน กลับมาที่ตึกผู้ป่วยพร้อมกับถุงทับทิมในมือของเธอ

“เอาล่ะ ถ้าอาหยันน้อยตื่นขึ้นมาแล้วหมออนุญาต เขาก็สามารถกินทับทิมได้” หลิง อี้หราน กล่าวด้วยรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าของเธอ

“ขอบคุณนะอี้หราน” โจว เชียนหยุน กล่าวตอบ ดวงตาของเธอแดงเล็กน้อย

“แค่ทับทิมเองค่ะ” หลิง อี้หราน ตอบกลับ โดยคิดว่าที่ดวงตาของอีกฝ่ายแดงก่ำเป็นเพราะพวกเขากังวลเกี่ยวกับอาการของหยันน้อย “การผ่าตัดของอาหยันน้อยประสบความสำเร็จแล้ว เขาแค่ต้องปรับตัวเข้ากับประสาทหูเทียมเองพี่โจว ไม่มีอันตรายอะไรอีกแล้ว พี่ไม่ต้องกังวลนะคะ ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย”

“ใช่ ทุกอย่างจะเรียบร้อย” โจว เชียนหยุน พยักหน้า

ก่อนหน้านี้ เธอคิดว่าตัวเองเป็นผู้ช่วยชีวิตของอี้หราน เธอเต็มใจให้อี้หรานทำงานในร้านอาหารของเธอ เพราะอีกฝ่ายอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก แต่ในความเป็นจริงแล้ว อี้หรานคือผู้ช่วยชีวิตเธอต่างหาก!

ถ้าไม่ใช่เพราะอี้หราน อาหยันน้อยก็คงไม่มีทางได้รับการรักษาแบบนี้

อาหยันน้อยยังคงหลับอยู่ หลิง อี้หราน กับอี้ จิ่นหลี ก็ขอตัวกลับก่อน “ครั้งหน้าฉันจะมาเยี่ยมอาหยันน้อยใหม่นะคะ” หลิง อี้หราน กล่าวขณะที่เธอโบกมือลา โจว เชียนหยุน กับคุณนายโจว หลังจากนั้นไม่นาน เธอกับอี้ จิ่นหลี ก็มาถึงที่จอดรถของโรงพยาบาล

ขณะที่หลิง อี้หราน กำลังจะขึ้นรถ อี้ จิ่นหลี ก็เอื้อมมือออกไป และคว้าเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา “ยิ้มให้ผมหน่อย”

“อะไรนะ?” หลิง อี้หราน รู้สึกสับสน

“ยิ้มให้ผมเหมือนกับที่พี่ทำในตึกผู้ป่วยก่อนหน้านี้” อี้ จิ่นหลี กล่าว รอยยิ้มที่เขามักจะเห็นบ่อย ๆ เป็นรอยยิ้มที่เคอะเขินและขี้อาย เขาไม่ค่อยเห็นรอยยิ้มที่สดใสเหมือนรอยยิ้มของเธอในตึกผู้ป่วย