บทที่ 442

หลิง อี้หรานครุ่นคิดและพบว่ามันสมเหตุสมผลเธอจึงพยักหน้าและพูดว่า “โอเค”

จากนั้นเธอก็กินอาหารเช้าในขณะที่อี้ จิ่นหลียังคงสังเกตเธอ บนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขาสังเกตการกระทำของเธอตอนที่เธอกัดแต่ละคำ การเคลื่อนไหวและปาท่องโก๋ รวมถึงการตักเต้าฮวยแต่ละคำของเธอ มันช่างน่ารักมากในสายตาของเขา

ผมหางม้า หน้าผากที่เกลี้ยงเกลา และใบหน้าที่สง่างามของเธอ ดวงตาที่ส่องประกายคู่นั้น จมูกเล็ก ๆ และริมฝีปากสีชมพูเหล่านั้น...

ทุกอย่างสมบูรณ์แบบสำหรับเขา

เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าวันหนึ่งเขาจะตกหลุมรักผู้หญิงคนนี้ ดูเหมือนว่าเธอดูธรรมดาสำหรับเขามาก

ตอนที่หลิง อี้หรานกำลังกิน เธอมองไปเรื่อยเปื่อยจนทำให้ดวงตาอัลมอนด์ของเธอสบกับสายตาของอี้ จิ่นหลีมี่กำลังมองเธออย่างจดจ่อ ในเสี้ยววินาทีเธอก็รู้สึกว่าสมองของเธอถูกดึงดูดด้วยดวงตาคู่นั้น

“หือออ... มีอะไรเหรอ?” เธอพึมพำ

“ไม่มีอะไร ผมแค่เห็นว่าพี่สวยมาก” หลิง อี้หรานตกตะลึง เขาเคยเห็นผู้หญิงสวย ๆ มากมาย แต่เขาก็ยังพูดแบบนี้กับเธอ ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังละเลยการใช้ครีมดูแลผิวของเธอด้วยในช่วงสองสามปีที่ผ่านมา เธอรู้ว่าหน้าตาของเธอตอนนี้ คนส่วนใหญ่จะมองว่าดูธรรมดา แถมยังไม่ได้เข้าขั้นสวยอีกด้วย

อย่างไรก็ตาม การจ้องมองและการแสดงออกของเขาเต็มไปด้วยความจริงใจ

บางทีนี่อาจเป็นความหมายของความงามที่อยู่ในสายตาของผู้มอง หลิง อี้หรานสะกิดเขา “ควรกินก่อนสิ ก่อนที่อาหารจะเย็นหมด เดี๋ยวมันจะไม่อร่อยนะ”

เขายิ้มให้เธอและพูดว่า “โอเค” จากนั้นเขาก็ก้มศีรษะลงและกินเปาะเปี๊ยะ ปาท่องโก๋ และเต้าฮวย

หลิง อี้หรานมองดูขณะที่อี้ จิ่นหลี รับประทานอาหารเช้า อาหารง่าย ๆ เปาะเปี๊ยะ และปาท่องโก๋ที่ยังคงอยู่ในถุงกระดาษ