บทที่ 443

“เครื่องครัวและเครื่องนอนสามารถขายได้ที่ร้านขายของมือสอง ส่วนเสื้อผ้าและรองเท้าฉันยังใส่ได้ ฉันจะเอากลับไป”

อี้ จิ่นหลีมองไปที่เสื้อผ้าและรองเท้าที่หลิง อี้หรานต้องการนำกลับไปด้วย พวกนั้นมันเป็นเสื้อผ้าเก่า แม้ว่าคุณภาพจะดีแต่สไตล์ก็ล้าสมัยและสีบางส่วนก็ซีดจางแล้ว

อี้ จิ่นหลีเข้าใจว่าเสื้อผ้าเหล่านี้น่าจะเป็นของเธอก่อนที่เธอจะต้องเข้าคุก

อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้พูดอะไร ท้ายที่สุดแม้ว่าเขาจะต้องการให้เงินเธอและบอกให้เธอซื้อใหม่ แต่เขาก็ยังต้องค่อย ๆ ทำสิ่งนั้นอย่างช้า ๆ

เขากลัวว่าถ้ารีบเกินไปอาจจะทำให้เธอตกใจได้ มันเป็นเพียงการเริ่มต้นที่จะค่อย ๆ ทะลายกำแพงของเธอกับเขา

“ทำไมคุณไม่รอฉันที่นี่? เดี๋ยวฉันก็กลับมาแล้ว” หลิง อี้หรานกล่าว จากนั้นเธอก็หยิบเครื่องครัว และเครื่องนอนที่เธอเก็บรวบรวมเพื่อนำไปที่ร้านขายของมือสอง

อี้ จิ่นหลีเร็วกว่าเธอและแย่งของไปจากเธอ “ให้ผมแบกของพวกนี้เอง เปิดประตูให้ผมหน่อยสิ”

"โอ้" เธอตอบและเดินไปที่ประตูเพื่อเปิดมัน

อี้ จิ่นหลีเดินออกจากบ้านพร้อมกับถือถุงเครื่องครัวในมือข้างหนึ่งและอีกข้างหนึ่งถือชุดเครื่องนอน

หลิง อี้หรานรีบปิดประตูและรีบคว้าอี้ จิ่นหลีไว้

“ทำไมไม่ให้ฉันถืออะไรบ้าง มือฉันก็ว่างอยู่นะ” หลิง อี้หราน เสนอ ในขณะที่เธอรู้สึกไม่ดีที่เห็นอี้ จิ่นหลีถือของเต็มมือไปหมด

“ไม่เป็นไรน่า พี่แค่นำทางไปก็พอ”

น้ำเสียงของเขาหนักแน่นเมื่อเขาพูดอย่างนั้น

หลิง อี้หราน ไม่ได้โต้เถียงอะไรและเป็นผู้นำทาง เธอเหลือบมองไปที่อี้ จิ่นหลีเป็นครั้งคราว