บทที่ 459

“...” เธอพูดไม่ออก ไม่มีใครเคยลิ้มรสยาของคนอื่นเพียงเพื่ออยากจะรู้ว่ามันขมแค่ไหน นอกจากนี้ยังเป็นยาสำหรับสตรีอีกด้วย

ถึงแม้จะเหลือเพียงเล็กน้อยและไม่ทำให้เขารู้สึกขมมาก แต่... เอ่อ เขาประมาทเล็กน้อยที่ทำแบบนั้น

“ทำไมคุณไม่กินขนมสักชิ้นเพื่อบรรเทาความขมล่ะ?” เธอถามในขณะที่ยังอมอมยิ้มอยู่ในปาก

“งั้นเหรอ?” เขาตอบ แทนที่จะหยิบขนมบนจาน เขากลับเอนตัวไปเข้าหาเธอ มือของเขาจับด้านหลังศีรษะของเธอในขณะที่ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาโน้มเข้ามาใกล้ใบหน้าของเธอ

“คุณ...” เธออ้าปากจะพูด แต่ริมฝีปากของเขากลับประกบลงบนริมฝีปากของเธอ

ทันใดนั้น เธอก็รู้สึกได้ว่าเขาสอดใส่ลิ้นเข้ามาในปากของเธอ ราวกับว่าเขาต้องการที่จะสำรวจทุกอย่างของเธอ...

เขาจูบอย่างอ้อยอิ่งและครอบงำ ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ ความขมขื่นผสมกับความหวาน เมื่อสิ้นสุดการจูบ เธอไม่สามารถบอกได้ว่ารสชาติในปากของเธอคือรสชาติอะไร

เมื่อจูบจบลง เธอก็มองเขาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ มือใหญ่ของเขายังคงอยู่ที่ด้านหลังศีรษะของเธอ ทำให้เธอไม่สามารถมองไปด้านอื่นได้

“หวานจัง” ดวงตาที่สวยงามและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ของเขาจ้องมองมาที่เธอ ในขณะที่ริมฝีปากบางของเขากระซิบถ้อยคำเหล่านี้ราวกับว่ากำลังล้อเล่นกับหัวใจของเธอ ดวงตาของเขาเปล่งประกายไปด้วยความโหยหาที่มีต่อเธอ

ในตอนนี้ หลิง อี้หรานรู้สึกแค่ว่าจิตใจของเธอกำลังตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย ราวกับว่าเธอถูกต้องมนต์สะกด

…

หลิง อี้หรานคุยโทรศัพท์กับคุณยายของเธอ หลังจากบอกเวลาและวันที่ที่จะไปเยี่ยมเธอแล้ว อี้หรานก็ตัดสินใจจะไปซื้อของให้คุณยาย

แม้ว่าคุณยายของเธอจะได้กลับมาพักที่บ้านแล้ว แต่เนื่องจากสุขภาพของเธอยังคงไม่ดีขึ้นเหมือนเดิม ไม่ว่าคุณยายจะเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลหรือไม่ก็ตาม เธอก็อาจจะเก็บเงินได้ไม่กี่เหรียญ แม้ว่าจะพักผ่อนที่บ้าน

หลิง อี้หราน รู้ว่าคุณยายของเธอกังวลเกี่ยวกับการใช้จ่ายที่จะมีจำนวนสูงขึ้นในการรักษาพยาบาล แม้ว่าคุณยายจะกินยาตรงเวลา แต่พยาบาลที่โรงพยาบาลก็ดูแลเธอเป็นอย่างดี ดังนั้นสุขภาพของคุณยายจึงดีขึ้น อย่างไรก็ตามลุงและอาและป้าคงจะไม่พอใจกับเรื่องนี้