บทที่ 48

"ฝ่ายบริหารได้ส่งคำสั่งว่าเราไม่อนุมัติการเขียนใด ๆ เกี่ยวกับ หลิง อี้หราน" บรรณาธิการตอบ

หลี่ ชินเจิง ถามด้วยความประหลาดใจ "ตระกูลเซียวอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้เหรอครับ?" มันไม่สมเหตุสมผลกับเขาเลย เมื่อเขาเขียนเกี่ยวกับ ห่าว อี้เหมิง ก่อนหน้านี้บรรณาธิการได้อนุมัติข่าวของเขา อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้รับอนุญาตให้เขียนอะไรเกี่ยวกับ หลิง อี้หราน!

“ไม่ใช่ตระกูลเซียว มันเพียงพอเเล้ว อย่าถามคำถามอีกไม่ว่าในกรณีใดหากข่าวนี้เผยแพร่ออกไปไม่เพียงแต่คุณจะตกงานในฐานะนักข่าว แต่ผมก็จะถูกไล่ออกเช่นกัน” บรรณาธิการกล่าว

หลี่ ชินเจิง เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ สิ่งที่บรรณาธิการพูด... ดูเหมือนจะเกินจริงเอามาก ๆ

"หลิง อี้หราน... เป็นแค่คนงานสุขาภิบาลใครจะไปอยากปกป้องเธอกัน?"

"คุณยังเด็กเกินไป ในโลกนี้มีหลายสิ่งที่เหนือจินตนาการของคุณ" บรรณาธิการตอบพร้อมกับถอนหายใจ เขายังงงงวยว่าทำไมนายน้อยอี้จึงออกมาปกป้องหลิง อี้หราน

—

ในขณะที่ยี่ จินลี่ เฝ้าดู หลิง อี้หราน วางเครื่องใช้เขาก็กล่าวว่า "ผมได้ยินมาว่าผู้หญิงที่บอกให้พี่หาแหวนของเธอได้ไปที่ศูนย์บริการสุขาภิบาลเพื่อขอโทษ"

"ใช่" หลิง อี้หราน ตอบ "แต่ฉันให้ของขวัญเธอกับพี่ซู"

"พี่เห็น เซียว จื่อฉี ไหม? ผมเห็นจากข่าวว่าเขาไปที่นั่นกับห่าว อี้เหมิง" ขณะที่ อี้ จิ่นหลี พูดเขาเฝ้าดูปฏิกิริยาของหลิง อี้หราน

"ใช่ ฉันเห็นเขา" หลิง อี้หราน ตอบ เธอดูสงบราวกับว่าเธอกำลังพูดถึงใครบางคนที่เธอไม่กังวล

ขณะที่อี้ จิ่นหลี มองไปที่ หลิง อี้หราน เขาก็ลุกขึ้นยืนและเดินไปหาเธอถามว่า "พี่ไม่รู้สึกเศร้าเหรอ?"

เมื่อ หลิง อี้หราน ได้ยินคำถามเธอก็เงยหน้ามอง อี้ จิ่นหลี เธอรู้ว่าเขากังวลเรื่องอะไรและเธอยิ้มขณะที่เธอตอบว่า "จิน นายเป็นห่วงฉันเหรอ? ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะไม่เสียใจกับผู้ชายแบบนี้"

“เป็นห่วง?” อี้ จิ่นหลี จ้องมองลึกลงไป นอกจากเป็นห่วงเธอแล้วยังมีอะไรอีก...