บทที่ 506

เธอผ่านการวิพากษ์วิจารณ์มากมาย แม้ว่าเธอจะยอมรับได้กับมัน แต่เขาล่ะ? หลิง อี้หรานค่อนข้างไม่แน่ใจ

“เป็นอะไรไป? ไม่อยากไปเหรอ?” อี้ จิ่นหลีถามพร้อมขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ฉันเหมาะที่จะไปงานเลี้ยงเหรอ?” หลิง อี้หรานสูดหายใจเข้าลึก ๆ เงยหน้าขึ้นและถามว่า “จิน ถ้าฉันไปงานเลี้ยงกับคุณ หลายคนอาจจำฉันได้ ฉันเคยเจอผู้คนมากมายตอนที่ฉันคบกับเซียว จื่อฉี... นอกจากนี้ ฉันยังเคยติดคุกมาแล้ว...”

“แล้วยังไง?” อี้ จิ่นหลีกล่าวพร้อมกับยักไหล่ “พี่คือที่หนึ่งสำหรับผม ถ้าพี่เคยอยู่ในคุกแล้วยังไง? ถ้าพวกเขาจำพี่ได้แล้วยังไงล่ะ?”

ขณะที่เขากล่าว เขาจับมือเธอและทาบมันกับที่ริมฝีปากของเขา เขาบรรจงจูบมันเบา ๆ “พี่ยังพาผมกลับบ้านตอนที่ผมเหมือนคนเร่ร่อนอยู่กลางถนนไม่ใช่เหรอพี่สาว? พี่เคยคิดบ้างไหมว่าผมจะเป็นคนที่เหมาะให้พี่พากลับบ้าน? ไม่ว่าพี่จะเป็นเจ้าหญิงหรือขอทาน ผมก็อยากให้พี่ยืนอยู่เคียงข้างผม”

เขาจูบลงบนมือของเธอ ปลายนิ้วของเธอรู้สึกเสียวซ่าที่ไปถึงขั้วหัวใจ

เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นและจ้องมองเธอด้วยดวงตาสีเข้มที่มีความหมาย “พี่จะยืนเคียงข้างผมไปตลอดชีวิต ถ้าตอนนี้พี่ยังกังวล แล้วในอนาคตล่ะ? เมื่อไหร่พี่จะสามารถยืนเคียงข้างผมได้? พี่อยากจะรอจนกว่าจะถึงวันที่พี่พลิกคดีได้เหรอ?”

หลิง อี้หรานรู้สึกหายใจไม่ออก

“ผมไม่สนหรอกว่าคดีของพี่จะพลิกกลับมาหรือเปล่า พี่สาว ผมสนใจแค่พี่เท่านั้น พี่เป็นคนที่ผมรัก ดังนั้นพี่จึงเป็นคนที่ดีที่สุดที่จะยืนเคียงข้างผม” อี้ จิ่นหลีกล่าว

หลิง อี้หรานเม้มริมฝีปากเข้าหากันและกล่าวในที่สุด “ก็ได้ ฉันจะไปกับคุณ”

ไม่ว่าเธอจะต้องเผชิญกับอะไรในงานเลี้ยง เธอก็เต็มใจที่จะไปกับเขาเพราะเธอรักเขาเช่นกัน เพราะว่าเขาไม่กลัวการถูกนินทา ดังนั้นเธอจึงไม่มีอะไรต้องกลัว