บทที่ 510

“ชอบสิ” เธอพึมพำ ผู้หญิงส่วนใหญ่ชอบของสวย ๆ งาม ๆ ทำไมเธอถึงไม่ชอบชุดสวย ๆ เช่นนี้? อย่างไรก็ตาม... “มันน่าจะแพง ถ้าใส่แค่ครั้งเดียวมันจะสิ้นเปลืองไปหรือเปล่า?”

สิ่งที่เธอหมายถึงคือมีตัวเลือกอื่นที่ถูกกว่า

เมื่อเขาได้ยินแบบนั้น เขาก็กล่าวว่า “ถ้าคิดว่าสิ้นเปลืองก็ไปงานเลี้ยงกับผมบ่อย ๆ สิ จะได้ไม่สิ้นเปลือง”

"..." หลิง อี้หรานตกตะลึงจนไม่รู้จะตอบโต้อะไร

อี้ จิ่นหลีจับมือหลิง อี้หรานและกล่าวว่า “เอาล่ะ ไปกันเถอะ”

อุณหภูมิบนมือของเขาส่งผ่านไปยังฝ่ามือของเธอ เธอตอบเขาอย่างอ่อนโยนก่อนจะลุกขึ้นยืน แล้วเธอก็เดินตามเขาออกจากห้องแต่งตัวลงมาที่ชั้นล่าง

ด้านหน้าของคฤหาสน์ มีรถจอดรอไว้แล้ว อี้ จิ่นหลีจับมือหลิง อี้หรานขณะเข้าไปในรถ

ระหว่างทางไปที่นั่น หลิง อี้หรานอดไม่ได้ที่จะมองอี้ จิ่นหลีที่สวมชุดสูทสีดำ เสื้อเชิ้ตสีขาว และเนคไทสีม่วงเข้ม มันเหมาะกับเขามาก วันนี้เขาดูหล่อเหลาและดูดี

กรอบหน้าของเขาเห็นเป็นสันกรามชัด ลักษณะที่ละเอียดอ่อนซึ่งหายากในชาวเอเชีย ผมสีดำของเขาจัดทรงอย่างเรียบร้อยในขณะที่ผมหน้าม้าถูกหวีเก็บขึ้นเพื่อเผยให้เห็นหน้าผากที่สวยงามของเขา ความโค้งของคอถูกปกคลุมด้วยปกคอเสื้อ

หากคอเสื้อหลวมเล็กน้อย เธออาจจะเห็นกระดูกไหปลาร้าของเขา ขณะที่หลิง อี้หราน นึกเกี่ยวกับมัน รูปร่างของกระดูกไหปลาร้าของเขาก็มาปรากฏอยู่ในความคิดของเธอ

กระดูกไหปลาร้าที่สวยงามของเขา เธอไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งเธอจะได้ใช้คำว่า ‘สวย’ กับกระดูกไหปลาร้าของผู้ชาย แต่สำหรับเธอ คำว่าสวยงามดูจะเป็นคำพูดที่เหมาะสมที่สุดที่จะบรรยายกระดูกไหปลาร้าของเขา

ใต้กระดูกไหปลาร้าของเขา... หลิง อี้หรานย้อนกลับไปในคืนนั้นตอนที่เธอเห็นทุกตารางนิ้วของร่างกายของเขา เธอสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิและการมีอยู่ของร่างกายเขา มันบ้ามาก... เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยคิดมาก่อน

ดูเหมือนเลือดในร่างกายของเธอจะสูบฉีดเร็วขึ้น แก้มของเธอร้อนขึ้นเรื่อย ๆ

‘ไม่นะ! หยุดคิดเรื่องนี้เสียที!’