บทที่ 51

—หลิง อี้หรานกลับมาที่อพาร์ทเมนต์เช่าในตอนกลางคืน ขณะที่เธอกำลังทานอาหารเย็นกับอี้ จิ่นหลี ก็มีคนมาเคาะประตู

หลิง อี้หรานสะดุ้ง "ปกติฉันไม่เคยมีใครมาเยี่ยม เป็นไปได้ว่านั้นคือพ่อของฉัน แม่เลี้ยง และน้องสาวอาจจะมาที่นี่?!"

แต่เมื่อเธอเปิดประตูเธอ เธอก็ต้องประหลาดใจเมื่อเห็น กวอ ซิ่นหลี่ ยืนอยู่ข้างนอก

กวอ ซิ่นหลี่ สวมเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายสีดำและใบหน้าของเขาแดงเล็กน้อย เขามองไปที่หลิง อี้หราน และพูดอย่างไม่สบายใจ “ผม…” เขาแทบจะอ้าปากไม่ได้เมื่อสังเกตเห็นอี้ จิ่นหลี ที่เดินไปยืนข้างหลังหลิง อี้หราน และเขาก็หยุดกะทันหันราวกับว่าเขากำลังลังเล

อี้ จิ่นหลี ศึกษาชายที่ยืนอยู่นอกบ้าน "ผมจำผู้ชายคนนี้ได้ เขาเป็นเพื่อนร่วมงานของหลิง อี้หราน จากศูนย์บริการสุขาภิบาลและดูเหมือนว่าเขาจะมีความรู้สึกชอบเธอ"

"คุณมาที่นี่ทำไมครับ? คุณกำลังมองหาพี่สาวเหรอ?" อี้ จิ่นหลี ถาม

"ผม… ผมมีธุระต้องคุยกับอี้หรานสองต่อสอง" กวอ ซินหลี่ พูดด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อจากนั้นเขาก็เหลือบมองไปที่หลิง อี้หราน และถาม "อี้หราน สะดวกหรือเปล่า?"

อี้ จิ่นหลี ขมวดคิ้วเบา ๆ และพบว่าวิธีที่กวอ ซื่นหลี่ เรียกเธอว่า "อี้หราน" นั้นช่างน่าหงุดหงิดเสียจริง

เช่นเดียวกับที่หลิง อี้หราน ต้องการตอบกลับ อี้ จิ่นหลี ก็ขัดจังหวะเธอและพูดว่า "เป็นเรื่องที่คุณไม่สามารถพูดคุยได้ตรงนี้เหรอครับ?"

“มัน...” กวอ ซิ่นหลี่ ลังเล

หลิง อี้หรานกล่าวว่า "ถ้ามีบางอย่างที่คุณจะพูด ก็ไม่เสียหายอะไรที่คุณจะพูดออกมาอย่างเปิดเผย”

“อี้ราน ผม... ผมอยากจะบอกว่าผมไม่รังเกียจที่คุณเคยติดคุก ผมชอบคุณมากและหวังว่าคุณจะเป็นแฟนของผมได้ ผม… ไม่ว่านานแค่ไหนผมก็รอได้ ตราบเท่าที่คุณยังไม่สนใจใคร ผมก็จะรอ” เขาโพล่งออกมาในคราวเดียวราวกับว่าเขาต้องรวบรวมความกล้าทั้งหมดเพื่อที่จะพูดคำเหล่านั้นออกมา