บทที่ 52

“พี่สาว พี่ชอบผู้ชายคนนั้นเพราะเขาพูดแบบนั้นเหรอ?” เขาพึมพำและถาม ในแววตาของเขามีนัยแห่งความหึงหวงที่แม้แต่เขาก็ไม่รู้ตัว

กลิ่นของเขาแทรกซึมเข้าไปในความรู้สึกของเธอและระยะปะชิดทำให้เธอทำอะไรไม่ถูก ความรู้สึกตามสัญชาตญาณภาวะวิกฤตกำลังเกิดขึ้นภายในตัวเธอ "รู้สึกเหมือนว่าถ้าฉันตอบผิด ในวินาทีต่อมาสัตว์ดุร้ายจะตะครุบตัวฉันและงับคอฉันอย่างรุนแรง”

“โอ้ คุณพระ ฉันกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย?!”

หลิง อี้หราน หัวเราะกับตัวเองในความคิดที่เพิ่งแล่นเข้ามาในใจของเธอ “คนข้างหน้าฉันตรงนี้คือจิน เขาไม่ใช่คนอันตราย"

“ฉันไม่ชอบกวอ ซิ่นหลี่" เธอตอบ “ฉันทำได้เพียงแค่ขอโทษเขาสำหรับความรู้สึกที่มีให้กับฉัน”

คำตอบของเธอทำให้อารมณ์ของเขาดีขึ้นทันที เขาจ้องไปที่เธอและถามว่า "พี่สาว พี่ไม่ชอบผู้ชายคนนั้นจริง ๆ ใช่ไหม?"

“ฉันจะโกหกเธอทำไมล่ะ?” เธอโต้กลับ "ตั้งแต่ฉันออกจากคุกมา ฉันไม่เคยคิดที่จะตกหลุมรักใครสักคนอีก ความรักเป็นความรู้สึกที่เป็นภาระมากเกินไป เวลาที่ฉันรักใครสักคนฉันทุ่มเทสุดหัวใจและเมื่อฉันถูกทอดทิ้ง มันช่างแสนสาหัส ฉันไม่ต้องการความรู้สึกแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว”

สัมผัสได้ถึงความรื่นเริงนัยตาเขา “ถ้าอย่างนั้นพี่ต้องจำไว้ว่าต้องปฏิเสธเขา ไม่อย่างนั้นเขาจะรอพี่ไปจนเหี่ยวแน่ ๆ “

“ฉันจะปฏิเสธเขาแน่นอน” เธอกล่าว “ฉันไม่สามารถตอบแทนความรู้สึกของเขาได้ ดังนั้นฉันก็ไม่สามารถผูกมัดเขาไว้ได้เหมือนกัน”

“นอกจากนี้ กวอ ซิ่นหลี่ เป็นผู้ชายที่ดี เขาควรจะมีความสัมพันธ์กับคนที่คู่ควรกับเขาและไม่ควรมาเสียเวลากับฉัน”

“โอ้ ใช่สิ แล้วเขารู้ได้อย่างไรว่าพี่เคยติดคุกน่ะ?” อี้ จิ่นหลี ถามแบบปุบปับ

ใบหน้าของหลิง อี้หราน มืดลงขณะที่เธอกล่าวว่า "เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งรู้ข่าวอุบัติเหตุทางรถยนต์ของฉันเมื่อหลายปีก่อน ตอนนี้ศูนย์บริการสุขาภิบาลทั้งหมดรู้เรื่องที่ฉันเคยติดคุกแล้ว เอาล่ะ ปล่อยมันไปอย่างนั้นล่ะ ฉันยังต้องจัดห้องให้เป็นระเบียบเรียบร้อยอีกนะ”