บทที่ 54

ย้อนไปในอดีต เขาเพิ่งเลิกงานและสังเกตเห็นเธอนั่งยอง ๆ อยู่ริมถนน เธอปลอบเด็กสาวที่กำลังร้องไห้ครวญครางอย่างต่อเนื่อง เธอร้องเพลงและกระโดด ทำท่าทางตลก ๆ ราวกับว่าเธอไม่สนใจเลยกับสายตาแปลก ๆ ที่มองมาจากผู้คนที่ผ่านไปมา

ในที่สุดเธอก็ทำสำเร็จ เด็กสาวหยุดร้องไห้แล้ว

จากนั้นก็ซื้อหมั่นโถวให้เด็กหญิงตัวน้อยกินทันที เธอโทรหาตำรวจและรออยู่ที่นั่นโดยตั้งใจจะดูว่าครอบครัวของเด็กหญิงจะมาตามหาเธอหรือไม่

ในที่สุดตำรวจและครอบครัวของเด็กหญิงก็มา พ่อแม่ของเด็กหญิงตัวน้อยได้ควักเงินหลายร้อยหยวนและต้องการยัดใส่ในมือของเธอเพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณ แต่เธอกลับส่ายหัวพร้อมกับหัวเราะไม่รับเงินแม้แต่สตางค์เดียวจากพวกเขา

เมื่อพ่อแม่จากไปพร้อมกับเด็กหญิงตัวน้อยในอ้อมแขนของพวกเขา เธอมองดูภาพครอบครัวของพวกเขาจากด้านหลังด้วยรอยยิ้มที่อิ่มเอิบ

ในเวลานั้น กวอ ซิ่นหลี่ รู้สึกราวกับว่าหัวใจของเขาถูกตีด้วยความตระหนักในฉับพลันว่าเขาต้องการผู้หญิงที่อ่อนโยนและเงียบสงบเช่นเดียวกับเธอ

เขาไม่รู้ว่ามันเป็นรักแรกพบ แต่เขารู้ว่านี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาเคยมีความรู้สึกมากขนาดนี้กับผู้หญิงคนหนึ่ง

“ถึงคุณจะไม่รังเกียจ แล้วพ่อแม่ของคุณล่ะ? พวกเขาจะไม่รังเกียจที่คุณจะแต่งงานกับผู้หญิงที่เคยติดคุกหรือ?" หลิง อี้หราน ถาม

ร่างกายของกวอ ซิ่นหลี่ แข็งทื่อและรอยแดงบนใบหน้าของเขาก็จางหายไปการแสดงออกของเขาค่อนข้างซีดเซียว

“การแต่งงานไม่ได้เป็นเพียงความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคนเท่านั้น แต่ยังเป็นเรื่องระหว่างสองครอบครัวอีกด้วย คุณไม่เข้าใจว่าครอบครัวของฉันเป็นอย่างไรเช่นกัน” หลิง อี้หราน กล่าว “นอกจากนี้ฉันไม่ได้มีความรักให้กับคุณ ดังนั้นคุณไม่ควรเสียเวลากับฉัน”

เมื่อหลิง อี้หราน พูดจบ เธอก็เดินไปที่อ่างเพื่อล้างมือ

กวอ ซิ่นหลี่ ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยความงุนงงขณะที่เขาตกใจกับคำพูดของเธอในตอนนี้

เมื่อหลิง อี้หราน ล้างมือเสร็จและต้องการออกไปทันใดนั้นกวอ ซิ่นหลี่ ก็พูดว่า "ถ้าผมสามารถเกลี้ยกล่อมพ่อแม่ได้... "