บทที่ 608

ณ ห้องทำงาน ภาพถ่ายที่กู้ ลี่เฉินกอดหลิง อี้หรานไว้ในอ้อมแขนปรากฏอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์

ดวงตาเฉียบคมของอี้ จิ่นหลีจับจ้องภาพถ่ายด้วยท่าทีนิ่งเฉย

เขาไม่ได้ถามเธอว่าทำไมเธอถึงไม่ยอมบอกเขาเกี่ยวกับเรื่องในวันนั้น ทำไมกู้ ลี่เฉินถึงกอดและร้องไห้ต่อหน้าเธอ?

บางทีเขาอาจจะกลัวว่าคำตอบที่เขาไม่ได้อยากได้ยิน

อี้ จิ่นหลียิ้มเยาะตัวเอง เมื่อไหร่กันที่เขาขี้ขลาดเช่นนี้?

เช่นเดียวกับวันนี้ เมื่อเขาก้าวเข้าไปในร้านเสื้อผ้าและเห็นกู้ ลี่เฉินกอดอี้หรานอยู่ ร่างกายของเขาก็สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

เขาไม่อยากให้กู้ ลี่เฉินจำอี้หรานได้

เขารู้จักกู้ ลี่เฉินมานานและรู้เขาเป็นคนดื้อรั้นขนาดไหน เมื่อไหร่ก็ตามที่กู้ ลี่เฉินพูดถึงผู้หญิงที่เขาตามหา เขาจะยืนกรานถึงผู้หญิงคนนั้นจนน่ารำคาญ!

เขารู้สึกกลัวเพราะเขาห่วงใย

“จิน ในอนาคต ถ้าลูกยิ่งห่วงใยใครสักคนมากเท่าไหร่ ลูกก็จะยิ่งขี้ขลาดมากขึ้นเท่านั้น” เสียงของพ่อดังก้องอยู่ในหูของเขา

“ขี้ขลาด?” ในตอนนั้นเขาไม่เคยเข้าใจคำพูดของพ่อ

“ใช่ ลูกจะขี้ขลาดและกลัวการสูญเสีย นั่นเรียกว่าจุดอ่อน” พ่อพูดพลางกับเอามือใหญ่ลูบหัวของเขา “แต่ชีวิตกลับค่อนข้างน่าเบื่อ ถ้าไม่มีใครสักคนให้ดูแล”

“เราต้อง… มีจุดอ่อนเหรอครับ?” เขาย้อนถาม