บทที่ 609

“เธอเป็นผู้หญิงที่น่ารังเกียจ ถ้าเธออยากโลดแล่นบนสื่อข่าวนัก ก็เปิดเผยเรื่องของเธอซะ” อี้ จิ่นหลีสั่งอย่างเย็นชา

“ครับ” เกา ฉงหมิงตอบ

เขารู้สึกได้ว่านายน้อยอี้รู้สึกโกรธมากในครั้งนี้!

หลิง ลั่วอินโชคร้ายที่มีปัญหากับนายน้อยอี้ตอนที่เธอเลิกกับนายน้อยกู้ไปแล้ว ไม่มีใครในเมืองเฉินปกป้องเธอได้อีกต่อไป!

เกา ฉงหมิงสามารถคาดการณ์ชะตากรรมของหลิง ลั่วอินได้ว่ามันจะน่าสังเวชขนาดไหน

อีกด้านหนึ่ง กู้ ลี่เฉินที่อยู่ในห้องสตูดิโอกำลังยืนมองภาพวาดของเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่อุ้มเด็กชาย ลงจากเนินเขา

เขาจะทาสีบนภาพวาดนี้ซ้ำแล้วซ้ำอีกปีแล้วปีเล่า นี่คือสิ่งที่เขาจำได้...

ทุกปีเขาจะวาดภาพภาพเดียวกันขึ้นมาอีก ทักษะการวาดภาพของเขาก็พัฒนาขึ้นทุกปีเช่นกัน เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ในภาพวาดดูเหมือนกับคนที่เขาจำได้มากขึ้นเรื่อย ๆ

ครั้งหนึ่งแม่ของเขาเคยถามเขาว่าทำไมเขาถึงวาดภาพเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาพวาดเพียงภาพเดียวไม่พอหรือ?

ไม่ มันไม่พอ! ถ้าเขาไม่วาดภาพ เขาอาจจะจำเธอได้น้อยลงเรื่อย ๆ เขากลัวว่าความทรงจำของเขาจะค่อย ๆ เลือนลาง และเมื่อถึงเวลานั้น เขาจะหาเธอไม่พบ!

เป็นหลิง อี้หรานใช่ไหม? ต้องเป็นเธอ!

ตอนที่เขาเห็นเธอครั้งแรก เขาคิดว่าเธอดูคล้ายกับเด็กหญิงในความทรงจำของเขามากแต่เป็นในตอนที่ที่โตแล้ว แต่มีปัจจัยหลายอย่างที่ยังทำให้เขาไม่แน่ใจ

เมื่อเขาได้เห็นหลิง อี้หรานสวมชุดดอกไม้ที่คล้ายกับชุดที่อยู่ในความทรงจำของเขา ความคิดข้างในจิตใจก็ดังขึ้น ‘อี้หรานคือเธอ คือเธอแน่นอน!’