บทที่ 65

ความเย็นชาในดวงตาที่ทรงเสน่ห์ของเขาทำให้เซียว จื่อฉี รู้สึกสั่นสะท้านไปทั่วร่างกายของเขา

“ตอนที่คุณไม่ควรถามอะไร อย่าถาม ทำไมคุณเซี่ยวถึงไม่เข้าใจเรื่องนี้?” เกา ฉงหมิง กล่าวจากข้าง ๆ เขา

ใบหน้าของเซียว จื่อฉี ซีดลงและเขาก็รู้สึกอาย

อี้ จิ่นหลี เอนกายพิงพนักโซฟาและหยิบโทรศัพท์มือถือราคาถูกออกมา มีเพียงหมายเลขเดียวในรายชื่อผู้ติดต่อ

เขากดหมายเลขนั้น หลังจากนั้นไม่นานเสียงผู้หญิงที่อ่อนโยนก็ดังขึ้นจากอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์

“พี่สาว พี่อยากกินอะไรเป็นอาหารเย็น? ผมจะเอากลับไปให้" เขาพูดเบา ๆ ความเย็นชาในดวงตาของเขาถูกแทนที่ด้วยความอ่อนโยน

ในตอนกลางคืน หลิง อี้หราน กำลังเช็ดกรอบรูปที่ใส่รูปถ่ายแม่ของเธอด้วยทิชชู่เปียก เธอไปซื้อโต๊ะเล็ก ๆ เพียงเพื่อนำรูปนี้ไปวางในห้องเช่าเล็ก ๆ ของเธอ กรอบรูปถูกวางไว้บนโต๊ะและเธอจะทำความสะอาดทุก ๆ สองสามวัน

ทรัพย์สินทั้งหมดของแม่ของเธอถูกทิ้งไว้กับครอบครัวหลิง ภาพถ่ายนี้เป็นเพียงสิ่งของชิ้นเดียวที่เธอทิ้งไว้เพื่อระลึกถึงแม่ของเธอ

ขณะที่เธอเช็ดกรอบรูปอี้ จิ่นหลี ก็นั่งลงด้านหนึ่งและมองไปที่เธออย่างเงียบ ๆ

“โอ้ ใช่แล้ว จิน ใกล้จะปีใหม่แล้วนะ นายมี... เอ่อ ตั๋วรถไฟไหม?" หลิง อี้หราน ถาม ในช่วงสองวันที่ผ่านมาเพื่อนร่วมงานของเธอหลายคนจากศูนย์บริการสุขาภิบาลพยายามดิ้นรนเพื่อหาตั๋วรถไฟสำหรับเดินทางกลับบ้านเพื่อฉลองปีใหม่กับครอบครัว

จู่ ๆ อี้ จิ่นหลี ก็ตระหนักขึ้นได้ว่าเธอพยายามจะถามอะไร "ผมไม่จำเป็นต้องซื้อตั๋วอะไรนะ"

“เธอไม่ต้องกลับบ้านเหรอ?” เธอถามด้วยความประหลาดใจ

“นอกจากที่นี่แล้ว ผมไม่มีบ้านหรอก” แม้ว่าเขาจะอยู่ใน อี้ เรสซิเดนซ์ มาหลายปีแล้ว แต่เขาก็ไม่เคยรู้สึกเหมือนว่ามันคือบ้านเลย