บทที่ 66

หลิง อี้หราน ตะลึง เธอไม่ได้คาดว่าสถานที่ที่เธอพบกับเขาจะเป็นสถานที่ที่พ่อของเขาจากไป

"ขอโทษนะ" เธอพูด

“เขาเพียงโทษตัวเองเท่านั้นสำหรับการตาย พี่สาว มันไม่มีอะไรจำเป็นต้องขอโทษ” อี้ จิ่นหลี กล่าวด้วยเสียงต่ำ

“เขาเพียงแต่โทษตัวเองเหรอ?” เธอรู้สึกประหลาดใจ เธอไม่ได้คาดว่าเขาจะอธิบายการตายของพ่อของเขาแบบนั้น

“ไม่ใช่อย่างนั้นเหรอ? เขาตกหลุมรักคนที่เขาไม่ควรตกหลุมรัก แล้วเมื่อเธอพบว่าเขาไม่มีประโยชน์ เขาจึงถูกทิ้งไป มันไม่สำคัญหรอกแม้ว่าเขาจะคุกเข่าลงและอ้อนวอน ในท้ายที่สุดเขาเสียชีวิตด้วยความสิ้นหวังและถูกแช่แข็งจนตายท่ามกลางหิมะ" การแสดงออกของอี้ จิ่นหลี ไม่แยแสราวกับว่าเขากำลังพูดถึงเรื่องธรรมดาและแม้แต่น้ำเสียงของเขาก็สงบเหมือนปกติ

อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่าจะมีบรรยากาศที่เงียบเหงาอยู่รอบตัวเขา

หลิง อี้หราน รู้สึกราวกับว่าเขากลับไปเป็นเหมือนครั้งแรกที่เธอได้เห็นเขา

"จิน" เธอร้องเรียกเขา

เขาเงยหน้าขึ้นและใบหน้าของเธอสะท้อนให้เห็นในรูม่านตาสีเข้มของเขา “บอกฉันมาสิ เขาไม่ได้นำมันมาสู่ตัวเองใช่ไหม?”

เธอรู้สึกคอแห้งขณะพยายามตอบสนอง หลังจากนั้นไม่นานในที่สุดเธอก็บ่นว่า "ผู้หญิงคนนั้นเป็นแม่ของนายใช่ไหม"

เขาเงียบ ไม่มีการแสดงออกบนใบหน้าของเขา แต่มีแววแห่งความเจ็บปวดในดวงตาของเขา

ในขณะนั้นเธอรู้คำตอบ

เธอไม่รู้ว่าจะปลอบเขาอย่างไร รู้สึกว่าในตอนนี้คำพูดใด ๆ ที่เธอสามารถให้ได้จะไร้ประโยชน์ มีบาดแผลบางอย่างในโลกที่มีเพียงคนที่เคยสัมผัสกับมันเท่านั้นที่สามารถเข้าใจความเจ็บปวดได้

เธอลุกขึ้นยืนและกอดเขาขณะที่เขานั่งอยู่บนเก้าอี้

ศีรษะของเขาพักพิงที่อกของเธอ จมูกของเขากำลังสูดลมหายใจของเธอและความอบอุ่นของเธอก็ถูกส่งไปยังแก้มของเขา

ทันใดนั้นเสียงการเต้นของหัวใจของเธอก็ดังเข้ามาในหูของเขาผ่านเสื้อผ้าของเธอ