บทที่ 709

‘ผู้กระทำผิดบอกให้เหยื่อลืมอดีตอย่างนั้นเหรอ? ห่าว อี้เหมิงมีสิทธิ์อะไรมาพูดแบบนี้?’

ใบหน้าของห่าว อี้เหมิงเปลี่ยนเป็นสีซีดจางลงทันที “คุณหลิง ฉันแค่หวังว่าเราจะสามารถตกลงกันได้”

“ฉันไม่คิดว่าเราจะสามารถสงบศึกกันได้” หลิง อี้หรานตอกกลับ

ห่าว อี้เหมิงต้องการพูดมากกว่านี้ แต่อี้ จิ่นหลีกลับพูดแทรกขึ้นมา “ถ้าอี้หรานบอกว่าเธอจะไม่ยกโทษให้คุณก็คือไม่ยกโทษให้”

ห่าว อี้เหมิงตัวสั่นอยู่ครู่หนึ่งและแทบจะยืนนิ่งไม่ไหวติง ทันใดนั้นเซียว จื่อฉีก็พูดสนับสนุนคู่หมั้นของเขาทันที

หลิง อี้หรานหันหน้าไปหาอี้ จิ่นหลีและพูดว่า “จิน ฉันอยากไปที่อื่นแล้ว” เธอรู้สึกไม่สบายใจที่ต้องเผชิญหน้ากับคนสองคนที่เคยทำร้ายเธอ

“ได้สิ” อี้ จิ่นหลีตอบ เขากำลังจะพาเธอไปที่อื่น

ขณะที่ทั้งสองหันหลังกลับไป เซียว จื่อฉีก็พูดขึ้นทันทีว่า “อี้หราน ผมขอโทษ”

หลิง อี้หรานหยุดเดินแต่ไม่หันหลังกลับ เป็นเรื่องน่าเศร้าที่เขาปล่อยให้ห่าว อี้เหมิงทำลายมือของเธอ

อี้ จิ่นหลีหันกลับมาและเหลือบมองเซียว จื่อฉีอย่างเย็นชา

ทันใดนั้น เซียว จื่อฉีก็รู้สึกถึงความเหน็บหนาวจากฝ่าเท้าของเขาซึ่งในไม่ช้าความเหน็บหนาวนั้นก็แผ่กระจายไปทั่วร่างกายของเขาอย่างรวดเร็ว

สายตาของอี้ จิ่นหลีดูเหมือนกำลังจะเตือนเขาว่าอย่าล้ำเส้นมากไปกว่านี้และถ้าเขาเข้าไปใกล้หลิง อี้หรานมากกว่านี้ บางทีเขาอาจจะได้รับการต้อนรับด้วยการลงโทษที่ไม่มีวันจบสิ้น

ใบหน้าของเซียว จื่อฉีเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือดขณะที่เขามองไปที่ห่าว อี้เหมิงที่อยู่ข้าง ๆ เขา “เอาล่ะ อี้ จิ่นหลีอาจจะแค่อยากแสดงการปกป้องให้กับหลิง อี้หรานในครั้งนี้ เราถ่อมตัวมาก มันอาจจะไม่เป็นอะไร”