บทที่ 790

วินาทีถัดมา เค้กในมือของเธอก็ร่วงหล่นลงพื้น

ไม่ไกลจากประตูร้านอาหาร ร่างสูงก้าวออกจากรถยนต์หรูและเดินเข้ามาหาเธอท่ามกลางแสงจันทร์ทีละก้าว

ผมของเขายังคงถูกจับแต่งทรงอย่างพิถีพิถัน เขาสวมชุดสูทที่ได้รูป ใบหน้าเย็นชาและเคร่งขรึมของเขาทำให้ผู้คนรู้สึกอึดอัด ในขณะที่ดวงตาคมและเฉียบแหลมของเขาสามารถมองทะลุความคิดของผู้คนได้

ถ้าผู้คนถูกจ้องมองด้วยดวงตาคู่นั้น ผู้คนก็จะคิดว่าพวกเขากำลังถูกสัตว์ร้ายจ้องมอง

สายตาคู่นั้นจับจ้องมาที่เธอ!

โจว เชียนหยุนตัวแข็งทื่อและสิ่งเดียวที่เหลืออยู่คือความหนาวเย็นที่ทำให้เธอรู้สึกหายใจไม่ออก!

เย่ เหวินหมิง!

ในที่สุดผู้ชายคนนี้ก็ปรากฏตัวต่อหน้าเธอสินะ

ตั้งแต่วันที่เธอหนีเขาในห้างวันนั้น เธอก็มีลางสังหรณ์คลุมเครือว่าคราวนี้เธอจะไม่รอดจากเขา และในที่สุดเขาก็หาเธอเจอจนได้

‘แต่ฉันไม่ได้คาดหวังว่ามันจะเร็วขนาดนี้!’

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไปจนเธอรู้สึกหายใจไม่ออก

“มันนานมากแล้วสินะ” น้ำเสียงเยือกเย็นดังขึ้นในตอนกลางคืน

ร่างกายของเธอสั่นเทา ‘นานเหรอ? อันที่จริง ฉันก็ไม่ได้เจอเขามานานมากแล้ว ยกเว้นเพียงเหลือบมองดูเสี้ยวหน้าของเขาที่ห้างสรรพสินค้าเมื่อวันก่อน’

‘ครั้งสุดท้ายก่อนหน้านั้นคือเมื่อไหร่? คงตอนที่เขาปรากฏตัวในศาลในฐานะพยานและให้การเป็นพยานในคดี ‘อาชญากรรม’ ของฉัน’

เขาใช้คำให้การจอมปลอมเหล่านั้นผลักเธอเข้าไปในส่วนลึกของนรก

เขาพูดว่า “โจว เชียนหยุน ชดใช้บาปของเธอซะ!”