บทที่ 791

ตอนที่เธอต้องดิ้นรนกับความหิวโหย เขาอาจจะกำลังเสวยสุขอยู่กับผู้หญิงที่เขารัก

“เมื่อไหร่คุณจะปล่อยเรื่องนี้ไปสักที? ฉันคิดว่าเราคุยเรื่องนี้ในศาลไปหมดแล้ว ฉันก็ติดคุกตามที่คุณต้องการแล้วไง คุณเย่ มีอะไรอยากจะสั่งสอนฉันอีกเหรอคะ??” โจว เชียนหยุนพูด

เย่ เหวินหมิงหรี่ตาลง ผู้หญิงตรงหน้าเขาไม่อ่อนโยนเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป ดูเหมือนว่าว่ารอบตัวของเธอจะมีแต่ลวดหนามคอยกันไม่ให้ใครเข้าไปใกล้

โดยเฉพาะคำว่า ‘ปล่อย’ ของเธอ มันกระแทกใส่เขาอย่างรุนแรง

“โจว เชียนหยุน เธอคิดว่าแค่เธอติดคุกเพียงไม่กี่ปี เธอจะชดใช้หนี้ทั้งหมดของเธออย่างนั้นเหรอ?” เย่ เหวินหมิงพูดออกมาอย่างเย็นชา นิ้วยาวของเขาบีบแขนเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะดึงเธอเข้ามาใกล้เขามากขึ้น “เธอมันช่างไร้เดียงสาจริง ๆ ถ้าเธอคิดอย่างนั้น!”

โจว เชียนหยุนหัวเราะขึ้นทันที ‘ไร้เดียงสา... เขาบอกว่าฉันไร้เดียงสา!’

เขาได้ทำลายความไร้เดียงสาของเธอไปหมดแล้ว!

“เย่ เหวินหมิง ฉันไม่เคยเป็นหนี้อะไรคุณเลย” เธอเชิดหน้าขึ้นและไม่หลบสายตาของเขา

ไม่ว่าเธอจะเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ต้องอยู่ในช่วงเวลาเลวร้ายและอับอายแค่ไหน เธอก็ไม่เคยเป็นหนี้เขาทั้งนั้น!

“เธอไม่เคยเป็นหนี้อะไรฉันเหรอ?” เขาหัวเราะอย่างโกรธจัด “เธอเป็นหนี้ชีวิตฉัน! ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ จื่ออินจะเสียลูกในท้องของเธอไปได้ยังไง?”

เมื่อได้ยินดังนั้น เธอกลับหัวเราะดังกว่าเดิมจนน้ำตาไหล!

‘แล้วฉันไม่ได้ติดคุกเพื่อชดใช้เรื่องนี้เหรอ? เขาเป็นพยานว่าฉันผลักคง จื่ออินตกบันไดและทำให้เธอแท้งและสูญเสียลูกไป’

เธอถูกตัดสินจำคุกสามปีหกเดือนในข้อหาทำร้ายร่างกายโดยเจตนา

เธอต้องติดคุกถึงสามปีครึ่งแล้วเขายังมีหน้ามาบอกอีกว่าเธอติดหนี้ชีวิตเขา!

“คุณเย่ คุณอยากให้ฉันอยู่ในคุกกี่ปีกัน? ห้าปี? สิบปี? หรือยี่สิบปี... หรือจำคุกตลอดชีวิตดีล่ะ?” โจว เชียนหยุนพูดกับเขาอย่างประชดประชัน