บทที่ 810

“ฟังทางนี้ ฟัง นี่คือเพื่อนร่วมงานคนใหม่ของเรา อี้หราน!” เพื่อนร่วมงานบางคนยกแก้วขึ้นและดิ่มอวยพร

แน่นอนว่า หลิง อี้หรานเป็นตัวละครหลัก ดังนั้นเธอจึงกลายเป็นจุดสนใจของผู้เข้าร่วมงาน

หลิง อี้หรานไม่ใช่คนดื่มเก่งนัก หลังจากดื่มไปไม่กี่ครั้ง เธอก็รู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย

ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงปฏิเสธการชนแก้วจากเพื่อนร่วมงานซ้ำแล้วซ้ำเล่าและขอตัวไปเข้าห้องน้ำ

ในห้องน้ำ หลิง อี้หรานเอนกายลงพิงกับอ่างล้างหน้าและเริ่มล้างหน้าของเธอที่ตอนนี้มีออกร้อนเพราะแอลกอฮอล์ เธอจึงพยายามใช้น้ำดับความร้อนบนหน้า

จากนั้นเธอก็จ้องมองตัวเองในกระจกด้วยดวงตารูปอัลมอนด์ ผมบนหน้าผากและแก้มของเธอมีน้ำหยด แก้ม จมูกที่ได้รูปและริมฝีปากบางของเธอออกเป็นสีดอกแดงกุหลาบมากกว่าปกติ

ขณะที่ดวงตาของเธอกะพริบเบา ๆ ขนตาของเธอก็จะขยับเหมือนพัดเล็กน้อย

ในอดีต เธอเคยรู้สึกว่าขนตาของเธอค่อนข้างยาวและสวย บางครั้งเมื่อเธอแต่งหน้าบางเบา เธอก็ไม่จำเป็นต้องใช้มาสคาร่าด้วยซ้ำ แต่หลังจากที่ได้พบกับอี้ จิ่นหลี เธอก็ตระหนักได้ว่าใคร ๆ ก็สามารถมีขนตางอนสวยได้ แม้แต่ผู้ชายอย่างเขาก็ยังมีขนตาที่สวย

‘ขนตาของจินสวยมากและดวงตาที่สดใสของเขานั้นคอยกระตุ้นหัวใจของผู้คน ทำให้ฉันไม่สามารถต้านทาน...’

‘พระเจ้า ทำไมฉันคิดถึงเขาอีกแล้ว?’

หลิง อี้หรานส่ายหัวทันทีและล้างหน้าด้วยน้ำเย็นอีกครั้งเพื่อดึงสติของตัวเองกลับมา

‘ไม่มีจินอีกแล้วในโลกนี้ มีเพียงอี้ จิ่นหลี!’

หลิง อี้หรานสูดหายใจเข้าลึก ๆ เดินออกจากห้องน้ำ แม้ว่าเธอจะล้างหน้าด้วยน้ำเย็นแล้ว แต่งเธอก็ยังเวียนหัวอยู่เล็กน้อยและเธออาจจะเมาได้ในภายหลัง

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เธอหยิบมันออกมาและเห็นว่าเป็นสายเรียกเข้าจากเหลียนอี

เธอกดปุ่มตอบรับและเสียงของชิน เหลียนอีก็ดังขึ้นมาจากโทรศัพท์ของเธอในทันที “อี้หราน เธออยู่ที่ไหน? ทำไมเธอไม่กลับมาที่บ้านเช่าล่ะ?”

“เธอ... มาหาฉันเหรอ?” หลิง อี้หรานถาม แต่ทันทีที่เธออ้าปากออก เธอก็รู้สึกถึงลิ้นที่พันกันเล็กน้อยเพราะอาการมึนเมาของเธอ