บทที่ 811

เมื่อเห็นเขากำลังจะเหลือบมองมาทางเธอ หลิง อี้หรานก็พยายามหลีกเลี่ยงเขา

เธอหลบไปข้างหนึ่ง แต่บังเอิญไปชนชายอื่นแทน

“ขอโทษค่ะ!” เธอรีบไปขอโทษออกไป

“เธอตาบอดหรือไงยัยบ้า? กล้าดียังไงมาชนฉัน? รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?” คนที่หลิง อี้หรานเดินชนพูดต่อว่าเธอด้วยน้ำเสียงมึนเมา

“ฉันขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ” ทั้งหมดที่เธอทำได้ตอนนี้คือการพูดขอโทษ

ในขณะเดียวกัน เธอก็สัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาทางเธอ มันคงเป็น... สายตาของเขา

‘เขาคงมองดูความยุ่งเหยิงของฉันอยู่ตอนนี้’

ความรู้สึกขมขื่นแผ่ซ่านทั่วหัวใจของเธอ

ราวกับว่าศักดิ์ศรีและความภูมิใจในตัวเองของเธอกำลังเข้ามาขวางทาง แม้ว่าพวกเขาจะเลิกกันและเขาจะได้เห็นเธออยู่ในสภาพที่น่าอับอายแบบนี้นับครั้งไม่ถ้วน... แต่เธอก็ยังคงไม่ต้องการให้เขาเห็นความน่าอับอายของเธอ

เธอรู้สึกเวียนหัว

เธออยากจะออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

แต่ผู้ชายที่เธอชนกลับไม่ยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ

“ถ้าเธออยากจะขอโทษจริง ๆ งั้นก็มาลองดื่มกับฉันไหม? ฉันรับรองได้เลยว่าเธอคงไม่เคยลิ้มลองไวน์ชั้นดีแบบนี้มาก่อน!” เขาพูดขณะที่พยายามโอบตัวหลิง อี้หรานเอาไว้

หลิง อี้หรานหลบไปด้านข้างเพื่อหลีกเลี่ยงมือของเขา เธอรู้ว่าเขาเป็นวายร้ายและมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่ต้องขอโทษอีก

ภารกิจสำคัญของเธอในตอนนี้คือการออกไปจากที่นี่

แต่การหลบหลีกของเธอกลับทำให้เขาหงุดหงิด ชายคนนั้นจึงยกเท้าขึ้นและเตะหลิง อี้หราน