บทที่ 84

"แต่ถ้าฉันถูกไล่ออกโดยไม่มีรายได้ ค่าเช่ารวมทั้งเงินค่าอาหารและค่าใช้จ่ายต่าง ๆ... "

“พี่ยังมีผม!” เขาอุทาน “ผมจะหาเงินมาดูแลพี่่เอง พี่จะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้มาก”

หลิง อี้หรานจ้องมองไปที่ชายตรงหน้าเธออย่างงุนงง "แม้ว่าฉันจะรู้ว่าเขาทำแค่งานแปลก ๆ ทุกวันและไม่สามารถทำเงินได้มากเลย แต่สิ่งที่เขาพูดตอนนี้ทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน”

"ชีวิตของฉันไม่เหงาและไร้หนทางอีกต่อไปหากไม่มีกำลังใจ ฉันก็ํพึ่งพาจินได้"

"โทรออกสิ" เขานำโทรศัพท์มาให้เธอ

เธอเม้มริมฝีปากและโทรหาหัวหน้าแผนกที่ดูแลคนงานสุขาภิบาลที่ศูนย์บริการสุขาภิบาล

เธอคิดว่าหัวหน้าแผนกจงใจทำให้การขอลาพักเป็นระยะเวลานานมันยากสำหรับเธอ แต่ที่น่าแปลกใจคือเมื่อเธอขอลาพักหนึ่งสัปดาห์หัวหน้ากลุ่มก็รีบตอบตกลง เขาบอกว่าถ้าสัปดาห์เดียวไม่พอ เธอขอสองสัปดาห์ก็ได้ นอกจากนี้เธอยังคงได้รับค่าจ้างขั้นต่ำและเงินเดือนของเธอจะไม่ได้รับผลกระทบ

สีหน้าประหลาดใจฉาบอยู่บนใบหน้าของหลิง อี้หราน แม้หลังจากวางสายแล้วเธอก็ยังไม่สามารถหลุดจากภวังค์ของเธอได้

"ทำไมรู้สึกเหมือนว่าหัวหน้าแผนกถึงอยากให้ฉันลางานยาว ๆ? ฉันไม่รู้ว่ามันกำลังเกิดอะไรขึ้นกันเเน่"

“เเม้ว่าพี่จะไม่รู้ ก็ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับมันหรอก อย่างไรก็ตาม การลายาวของพี่ก็ได้รับการอนุมัติแล้ว” อี้ จิ่นหลี กล่าวในขณะที่กำลังล้างเท้าของเธอต่อไป

นิ้วของเขาลูบที่หน้าเท้า ส้นเท้า และนิ้วเท้าของเธอเบา ๆ ทำให้เธอรู้สึกอาย

"ตอนนี้ฉันกำลังคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เท้าของฉันไม่เคยถูกผู้ชายลูบไล้อย่างพิถีพิถันขนาดนี้ แม้แต่เซียว จื่อฉี เอง ก็ยังไม่เคยทำมาก่อน"

เมื่อมือใหญ่ของเขาประคองเท้าของเธอ นิ้วเรียวยาวของเขาก็จับมันไว้ที่ฝ่ามือ ใบหน้าของเธอแดงขึ้นทันทีและเธอรู้สึกราวกับว่าเลือดทั้งหมดในตัวเธอไหลไปที่ศีรษะของเธอ แก้มของเธอร้อนผ่าวขึ้น

“อะ... เอาล่ะ ฉันทำให้มันแห้งเองได้!” เธอรีบอุทานพยายามดึงเท้าออกจากฝ่ามือของเขา