บทที่ 82

ในห้องเช่า อี้ จิ่นหลี วางหลิง อี้หราน บนเก้าอี้อย่างระมัดระวัง จากนั้นเขาก็ไปอุ่นอาหารที่เย็นแล้ว

ชิน เหลียนอี สังเกตเห็นว่าอี้ จิ่นหลีi กำลังกระฉับกระเฉง ซึ่งทำให้ความคิดเห็นของเธอเปลี่ยนไป “ฉันเคยคิดว่าการอยู่ร่วมกับคนแปลกหน้าแบบนี้ไม่ดีเลย แต่เห็นได้ชัดว่าเขาปฏิบัติต่อเธออย่างดี”

“ถ้ามีคนดูแลเพื่อนที่ดีของฉันแบบนี้ ก็ค่อยโล่งใจหน่อย”

เมื่ออี้ จิ่นหลี จัดระเบียบเรียบร้อยแล้วเขาก็ถามหลิง อี้หราน ว่า "พี่สาว พี่ต้องไปห้องน้ำไหม?"

"ฮะ?" เธอมึนงงชั่วขณะแล้วใบหน้าของเธอก็แดง

"ไปหรือไม่ไป?" เขาถามราวกับว่ามันเป็นคำถามที่ปกติมาก

สีหน้าของเธอดูอึดอัด แต่ในที่สุดเธอก็ตอบว่า "ใช่" อย่างเงียบ ๆ

ดังนั้นเขาจึงจับเธอไว้ในอ้อมแขนและพาเธอไปที่ห้องน้ำแล้วถอยออกมา "เรียกผมนะ ถ้าเสร็จเเล้ว" เขากล่าว

"... โอเค" ใบหน้าของเธอแดงขึ้นเรื่อย ๆ

“ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาสังเกตได้ว่าฉันไม่ได้เข้าห้องน้ำมานานแค่ไหนแล้ว” เมื่อ หลิง อี้หราน ออกจากห้องน้ำอี้ จิ่นหลี ก็อุ้มเธอไปที่เก้าอี้อีกครั้ง

เธอไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้จากการพูดว่า "ที่จริงฉันเดินเองได้นะ กระดูกหักเล็กน้อยที่เท้าข้างเดียว แต่อีกข้างสบายดีอยู่"

“หมอบอกว่า พี่ควรเคลื่อนไหวให้น้อยที่สุด” เขากล่าว “หรือว่าพี่ไม่ชอบให้ผมดูแลพี่แบบนี้?”

"เปล่า เปล่า" ใบหน้าของเธอแดงขณะที่เธอส่ายหัว

เขายิ้มจาง ๆ แล้วเอื้อมมือไปลูบแก้มที่แดงระเรื่อของเธอเบา ๆ "แม้ว่าผมจะไม่ชอบให้พี่เจ็บปวด แต่พี่สาว ผมก็ชอบให้พี่หวังพึ่งพาผม"