บทที่ 81

"พี่สาวเบามากเลย" อี้ จิ่นหลี กล่าว "สิ่งที่ฉันพูดเป็นความจริง แม้ว่า หลิง อี้หราน จะสูงมากกว่า 160 ซม. แต่ตอนนี้ฉันแบกเธออยู่ ฉันก็ประเมินว่าเธอได้เลยว่ามีน้ำหนักน้อยกว่า 45 กก. ดูเหมือนว่าฉันจะต้องทำเธอให้หนักมากขึ้นในอนาคต"

ใบหน้าของเธอซบกับหลังของเขาและเธอรู้สึกได้ถึงความอบอุ่น “นานแค่ไหนแล้วที่ฉันถูกคนอื่นอุ้มแบบนี้ ในความทรงจำของฉันตอนเด็ก ๆ แม่เป็นคนเดียวที่เคยทำแบบนี้ให้ฉัน”

"มันเป็นเพียงความทรงจำของฉันในช่วงเวลานั้นซึ่งมันเลือนลางไป"

"จิน นายดีมากเลยนะ" เธอพึมพำ

“พี่สาวจะบอกว่าผมเป็นคนดีอีกแล้วเหรอ?” เขาถาม

“ฉันอยากจะบอกว่านายเป็นน้องชายที่ดี ฉันโชคดีมากที่มีน้องชายแบบนายเนี่ย” เธอตอบ

“น้องชาย... ” แววตาของเขาประกายขึ้นเล็กน้อย

“ย้อนกลับไปตอนที่ฉันเล่นเกมนี้ ฉันไม่ได้อยู่เคียงข้างเธอในฐานะน้องชายของเธอเหรอ? เธอให้ฉันเรียกเธอว่า พี่สาว”

"แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าฉันไม่อยากให้เธอมองว่าฉันเป็นน้องชายแล้ว ความปรารถนาของฉัน ... ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้น"

อี้ จิ่นหลี แบกหลิง อี้หราน ไปที่ทางเข้าโรงพยาบาลและรถของชิน เหลียนอี ก็มาถึงในไม่นาน

หลังจากที่ทั้งสองคนเข้าไปในรถแล้ว ชิน เหลียนอี ก็เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้นด้วยท่าทางที่โกรธและไม่พอใจ

แม้ว่า อี้ จิ่นหลี จะได้ยินเรื่องราวคร่าว ๆ ของเหตุการณ์มาจาก เกา ฉงหมิง แล้ว แต่การแสดงออกของเขาก็ยังคงเย็นชาเมื่อเขาได้ยินการเล่าเรื่องจากชิน เหลียนอี

"เซียว จื่ออี้ ทำเกินไปจริง ๆ! ไม่เพียง แต่เธอมีเจตนาร้ายที่จะให้พนักงานดูแลร้านไล่เราออกไป แต่เธอก็ตั้งใจทำให้อี้หรานสะดุดอีกด้วย! ถ้าไม่ใช่เพราะโชคดีของอี้หรานเธออาจได้รับบาดเจ็บสาหัส!" ชิน เหลียนอี กัดฟันด้วยความเกลียดชัง "เซียว จื่ออี้ อาศัยชื่อตระกูลเซียว ซึ่งทำให้เธอทำตัวหน้าด้าน!"

"ตระกูลเซี่ยว... " อี้ จิ่นหลี พึมพำเบา ๆ พร้อมกับคำพูดเยาะเย้ยในน้ำเสียงของเขา “แล้วมันจะมีอะไร ถ้าเธอมาจากตระกูลเซียว?”