บทที่ 80

เมื่อเธอเอ่ยชื่อ 'อี้ จิ่นหลี' ร่างกายของเขาแข็งทื่ออย่างไม่น่าเชื่อ

"พี่เกลียด อี้ จิ่นหลี ไหม?" เขาพึมพำ

เธอถอนหายใจและพูดว่า "ทุกคนใน เมือง เฉิน รู้จักเขา ตอนที่ฉันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ห่าว เหมยยวี่ เป็นคู่หมั้นของอี้ จิ่นหลี ดังนั้นแน่นอนฉันจะไม่ยอมออกไปง่าย ๆ มีกี่คนล่ะ ที่อยากจะเป็นที่โปรดปรานสำหรับเขา? มันเป็นหมายเลขเดียวกับคนที่ต้องการจะเหยียบฉันในตอนที่ฉันล้มลง"

หลังจากหยุดไปชั่วขณะเธอพูดด้วยท่าทางเยาะเย้ยตัวเอง "บางครั้งฉันก็คิดว่าถ้าไม่ใช่ ห่าว เหมยยวี่ ที่ประสบอุบัติเหตุด้วย ฉันคงจะชนะคดีก็ได้ ฉันคงจะรอดจากการถูกจำคุกสามปีและได้สัมผัสกับสิ่งเหล่านั้นทั้งหมดใช่ไหม? "

เธอไม่ได้โกรธหรือเสียใจ แต่การล้อเลียนตัวเองเล็กน้อยที่เธอมอบให้ทำให้เขารู้สึกผิดมาก

บางทีครึ่งหนึ่งของความเจ็บปวดของเธออาจเป็นเพราะเขา

เขานั่งยอง ๆ ตรงหน้าเธอและจ้องมองเธอผ่านผมหน้าม้าหนา "ถ้าผมรู้ว่าพี่จะต้องทนทุกข์ทรมานมากขนาดนี้ ผมจะปกป้องพี่เมื่อสามปีก่อน"

ประโยคนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเกม แต่เป็นสิ่งที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจของเขา

ย้อนกลับไปตอนนั้น ถ้าเขาไม่เคยยอมให้ใครต้องมาทำให้ตนเองเป็นที่โปรดปรานสำหรับเขาและเต็มใจที่จะให้การปฏิบัติอย่างเป็นธรรมกับเธอ... เธอก็จะไม่ถูกจำคุกเป็นเวลาสามปีและเธอก็จะไม่ได้รับบาดเจ็บเช่นนี้

"ฉันรู้ว่านายจะทำแบบนั้น เอาล่ะ เลิกพูดถึงเรื่องนี้ดีกว่า" หลิง อี้หราน ยิ้มอีกครั้งและยกมือขึ้นลูบผมสีดำของเขา

ดูเหมือนว่าเธอจะทำสิ่งนี้บ่อยขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อไม่นานมานี้

ชิน เหลียนอี รับยาและพูดกับทั้งสองคนว่า "ฉันจะไปเอารถจากที่จอดรถชั้นใต้ดิน จินช่วยพาอี้หรานไปที่ทางเข้าและรอฉัน"

"ครับผม"อี้ จิ่นหลี ตกลง

ชิน เหลียนอีi รีบไปเอารถ หลิง อี้หราน ยังคงเตรียมที่จะลุกขึ้นยืนโดยได้รับความช่วยเหลือจากคนข้าง ๆ เธอ แต่เธอเห็นว่าร่างเพรียวของเขาตรงหน้าเธอนั้นสั้นกว่าปกติ