บทที่ 89

เซียว จื่ออี้ พูดยังไม่จบ เธอถูกคุกคามโดยคนแปลกหน้าก็เข้ามาขัดจังหวะเธอ “มันเป็นคุณจริง ๆ มันยอดเยี่ยมมาก”

เมื่อเขาพูดเสร็จเขาก็หันไปสั่งคนข้างหลัง "หักขาขวาของเธอเหมือนในวิดีโอที่เธอยื่นขาขวาออก"

“อะไรนะ... หมายความว่าอย่างไร?!”

เซียว จื่ออี้ รู้สึกหวาดกลัว "คนเหล่านี้ไม่ได้มาที่นี่เพื่อแบล็กเมล์ฉัน?"

ครู่ต่อมาเสียงคร่ำครวญอย่างปวดร้าวก็ดังขึ้นในห้องส่วนตัว...

เมื่อหลิง อี้หราน ตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้นไข้ของเธอก็ลดลงและอี้ จิ่นหลี ก็พูดว่า "โชคดีที่ไข้ลดลงแล้ว ถ้าไม่อย่างนั้นผมต้องพาพี่สาวไปโรงพยาบาลวันนี้”

“เมื่อคืนฉัน... มีไข้เหรอ?” หลิง อี้หราน พึมพำ

"ใช่ พี่มีไข้และพี่ก็พูดอะไรหลายอย่างในสภาพที่เป็นไข้แบบนี้" เขาตอบ

เธอประหลาดใจทันทีและถามว่า "อะไร... ฉันพูดอะไรเหรอ?" จากนั้นเธอก็คิดกับตัวเองว่า "ฉันไม่ได้พูดอะไรที่ฉันไม่ควรพูดใช่ไหม?"

“พี่บอกว่าพี่จะเชื่อฟังมากขึ้น เป็นเด็กดีและพี่ต้องการให้ผมอยู่เคียงข้างพี่ด้วย” เขาพูดด้วยความขี้เล่นที่หาได้ยากในสายตาของเขา

ใบหน้าของเธอแดงขึ้นในทันที

"อย่างไรก็ตาม พี่สาวไม่ต้องกังวลแม้ว่าพี่จะไม่ใช่ลูกที่ดี ผมก็ยังอยู่กับพี่นะ" อี้ จิ่นหลี ตอบอย่างไม่เร่งรีบ

ใบหน้าของหลิง อี้หราน ยังคงเป็นสีแดง แต่เธอก็จ้องไปที่อี้ จิ่นหลี ด้วยความประหลาดใจ

“มีอะไรเหรอ?” เขาถาม

“ฉันรู้สึกอยู่เสมอว่า นาย... เอ่อ แตกต่างจากเมื่อก่อนเล็กน้อย นายเริ่มมีมุกตลกกับคนอื่นเขาด้วย” เธอตอบอย่างครุ่นคิด

เขาตกตะลึงราวกับว่าเขาเพิ่งได้รับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงของเขา