บทที่ 90

"โอ้พระเจ้า ฉันคิดอะไรอยู่ทำไมฉันถึงคิดแบบนั้นเนี่ย?"

“มันรู้สึกแปลก ๆ ที่ยืนอยู่ใกล้กันเกินไปน่ะ” หลิง อี้หราน อธิบาย

"โอเค ได้" เขาพูดและเอามือออก เขาก้าวถอยหลังและจัดระเบียบสิ่งของบนโต๊ะ

เธอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกและลูบแก้มของตัวเองที่รู้สึกอุ่น ๆ

“แต่เมื่อกี้ตอนที่เรายืนอยู่ใกล้ขนาดนั้นพี่อยากจูบผมเหรอ?” เขาถามโดยไม่คาดคิดทำให้เธอตกตะลึง

ดวงตาสีดำเหมือนอัลมอนด์ของเธอกะพริบและเธอรู้สึกว่าแก้มใต้ฝ่ามือของเธออุ่นขึ้นอีก

"มันเป็นคำถามที่ยากมากที่จะตอบ?" เขาถามด้วยคิ้วโค้งเล็กน้อย

“ฉัน... ฉัน แน่นอน... ”

“ถ้าเป็นพี่สาว ผมจะยอมนะ” เขาตอบตัดประโยคของเธอทิ้งไป "ผมไม่ชอบให้ผู้หญิงคนอื่นจูบผม แต่ถ้าเป็นพี่สาวก็คงไม่เป็นไร"

แสงแดดส่องเข้ามาในบ้านผ่านหน้าต่างกระจกแคบ ๆ และตกลงมาที่ตัวเขา

"สีหน้าของเขาจริงจังมากราวกับว่าเขากำลังบอกฉันว่าสิ่งที่เขาเพิ่งพูดนั้นจริงจัง"

ในช่วงเวลาสั้น ๆ ครึ่งหลังของประโยคของเธอ "ฉันปฏิบัติต่อนายในฐานะน้องชายของฉันนะ" ติดอยู่ในลำคอและเธอไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาดัง ๆ ได้

—ในช่วงบ่าย หลิง อี้หราน ไม่มีอะไรทำจึงกดโทรศัพท์ของเธอและพบข่าวเกี่ยวกับเซียว จื่ออี้i ข่าวระบุว่า เซียว จื่ออี้ ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลเมื่อคืนที่ผ่านมา เธอได้ถูกกล่าวหาว่าทำให้ใครบางคนไม่พอใจ และสั่งให้หักขาข้างหนึ่งของเธอ เมื่อหายแล้วไม่มีการรับประกันว่าจะไม่มีผลกระทบต่อจากนี้

ดังนั้นดูเหมือนว่า เซียว จื่ออี้ จะไม่ได้อยู่ในงานเลี้ยงอาหารค่ำระหว่างตระกูลเซียวและตระกูลห่าว ซึ่งจะจัดขึ้นในอีกไม่กี่วัน

ปาปารัสซี่ที่เผยแพร่ข่าวไม่ได้ค้นพบว่า เซียว จื่ออี้ โกรธเคืองกับใคร อย่างไรก็ตามทัศนคติของตระกูลเซี่ยวยังคงคลุมเครือและพวกเขาไม่ได้รายงานเหตุการณ์ต่อตำรวจ ดูเหมือนว่าพวกเขาตัดสินใจที่จะไม่พิจารณาคดีต่อไป

ดังนั้นนักข่าวจึงแนะนำว่าบุคคลที่ เซียว จื่ออี้ ทำให้ขุ่นเคืองมาจากภูมิหลังที่มีอิทธิพลมากกว่าตระกูลเซียว ดังนั้นตระกูลเซียวจึงไม่สามารถพูดถึงความคับข้องใจของพวกเขาได้