บทที่ 91

เธอกัดริมฝีปากของเธอเบา ๆ "การพึ่งพาคนอื่นไม่ดีเท่ากับการพึ่งพาตัวเอง เมื่อนายพึ่งพาแค่ตัวเอง นายจะไม่ผิดหวัง"

"คาดหวังยิ่งสูงความผิดหวังก็ยิ่งใหญ่ขึ้น"

“แต่ผมอยากเป็นคนดูแลของพี่สาวจริง ๆ ผมจะทำอย่างไรดี?” เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยและศึกษาเธออย่างใจเย็น

"ถ้าเป็นจิน... " เธอยิ้มและพูดต่อ "อย่างนั้นก็ได้ ฉันจะรอจินมาเป็นคนดูแลของฉัน"

“ทำไมพี่สาวถึงยอม?” เขาถาม

"เพราะจินไม่มีวันทำให้ฉันผิดหวัง เพราะ... " เธอหยุดและพูดต่อ "ไม่ว่าอย่างไรนายก็ไม่มีวันทอดทิ้งฉันใช่ไหม?"

เขาตอบพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ กับคำถามของเธอ "ถูกต้องแล้ว ผมจะไม่มีวันทอดทิ้งพี่สาว"

—ในตอนกลางคืนเมื่ออี้ จิ่นหลี เห็นว่า หลิง อี้หราน หลับสนิทเขาจึงก้าวออกจากห้องเช่า เขาเดินไปที่บ้านหลังหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากอพาร์ตเมนต์เช่าของหลิง อี้หราน

อย่างไรก็ตาม ไม่เหมือนห้องเช่าที่คับแคบของหลิง อี้หราน ห้องที่กว้างสว่างกว่าและใหญ่กว่ามาก การตกแต่งก็ทำได้ค่อนข้างประณีตเช่นกัน

เกา ฉงหมิง กำลังรออี้ จิ่นหลี อยู่ในห้อง เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูเขารีบเปิดประตูเพื่อต้อนรับนายน้อยของเขา

เกา ฉงหมิง ไม่ได้คาดหวังว่านายน้อยของเขาที่มักจะไม่จ่ายเงินให้ใคร นับประสาอะไรกับการลดตัวลงเพื่อดูแลใครสักคนจะซื้อบ้านในหมู่บ้านจัดสรรเพื่อดูแลหลิง อี้หราน เขาทำเช่นนั้นเพื่ออำนวยความสะดวกในการทำงานเอกสารของบริษัทในขณะที่หลิง อี้หราน นอนหลับ

เกา ฉงหมิง ให้บัญชีเกี่ยวกับเรื่องของบริษัทในวันนั้น “ทำไมนายน้อยต้องยุ่งกับการดูแลหลิง อี้หราน ในตอนเช้าด้วย?”

อี้ จิ่นหลี ฟังบรรยายสรุปพร้อมกับให้คำแนะนำอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็สั่งให้เกา ฉงหมิง ติดต่อผู้บริหารระดับสูงของสาขาในต่างประเทศเพื่อเข้าร่วมการประชุมทางเว็บ