บทที่ 907

โจว เชียนหยุนสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ก่อนจะขึ้นรถตามเย่ เหวินหมิงไป

จากนั้นโทรศัพท์ของโจว เชียนหยุนก็ดังขึ้น เธอมองดูหมายเลขผู้โทรเข้าและเห็นว่าเป็นแม่ของเธอ

ทันทีที่เธอหยิบมันขึ้นมา เธอก็ได้ยินเสียงกังวลใจของคุณนายโจวรอดผ่านออกมาจากโทรศัพท์ “หยุน ลูกอยู่ที่ไหน? เขาเช็กอินกันจะเสร็จหมดแล้วนะ”

“อาหยันน้อยกับฉันคงไปตอนนี้ไม่ได้แล้วล่ะแม่ แม่ไปหาโรงแรมเล็ก ๆ พักรอก่อนได้ไหม?” โจว เชียนหยุนพูด

“เกิดอะไรขึ้น?” คุณนายโจวถาม

โจว เชียนหยุนเงยหน้าขึ้นสบตากับเย่ เหวินหมิง แล้วพบว่ามีรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปากของเขา ราวกับว่าเขากำลังรอดูว่าเธอจะตอบอย่างไร

อาหยันน้อยที่นั่งอยู่ระหว่างพวกเขา เงยหน้าขึ้นมองไปที่เธอ

เขามีดวงตาที่คล้ายคลึงกับพ่อ และตอนนี้พวกเขากลับดูเหมือนกันมากยิ่งขึ้น

“อาหยันน้อยและฉันอยู่กับเย่ เหวินหมิง” โจว เชียนหยุนพูดด้วยท่าทีสงบ

เสียงตื่นตระหนกของคุณนายโจวดังขึ้น “เขา... เขาเจออาหยันน้อยแล้วเหรอ? แล้วเขา... กับลูก…”

คุณนายโจวพูดติดอ่างอย่างช่วยไม่ได้

“ไม่ต้องห่วงค่ะแม่ ฉันจะจัดการเอง” จากนั้น โจว เชียนหยุนจึงวางสาย

“เธอจะจัดการเหรอ? ฉันล่ะอยากรู้จริง ๆ ว่าเธอจะจัดการเรื่องนี้ยังไง” เย่ เหวินหมิงพูดอย่างเย็นชา

โจว เชียนหยุนตกตะลึง อาหยันน้อยที่นั่งอยู่ระหว่างพวกเขา ตกใจกับเสียงเย็นชาของเย่ เหวินหมิง ทว่า เขากลับเงยหน้าขึ้นและพูดกับเย่ เหวินหมิงว่า “คุณลุง อย่าพูดแบบนั้นกับแม่สิฮะ แม่จะกลัว”

เขาไม่รู้ว่าพวกผู้ใหญ่กำลังพูดถึงอะไรกัน แต่เขารู้สึกได้ถึงความกลัวของแม่

‘ผมจะปกป้องแม่เอง!’