บทที่ 97

เซียว จื่อฉี จากไปอย่างกระฉับกระเฉงราวกับว่าเขากำลังมีความสุขมาก ๆ

เมื่อพิธีหมั้นเริ่มขึ้น อี้ จิ่นหลี เฝ้าดูการสวมแหวนหมั้นซึ่งกันและกันบนเวทีและฟังสุนทรพจน์การหมั้นระหว่าง เซียว จื่อฉี และ ห่าว อี้เหมิง รอยยิ้มเปล่งประกายไปทั่วใบหน้าของเขา

คาดว่าพรุ่งนี้รูปถ่ายงานหมั้นของเซียว จื่อฉี และห่าว อี้เหมิง จะออกมา จากนั้นก็เป็นไปไม่ได้ที่ อี้หราน และเซียว จื่อฉี จะมีโอกาสได้อยู่ด้วยกัน

หลังจากพิธีหมั้นสิ้นสุดลง ห้องโถงก็เต็มไปด้วยผู้คนที่มาแสดงความยินดีกับพวกเขา อย่างไรก็ตาม อี้ จิ่นหลี ออกจากงานและเดินออกไปด้วยตัวเอง

เบนท์ลีย์สีเงินจอดอยู่ด้านนอก เกา ฉงหมิง เปิดประตูด้วยความเคารพและอี้ จิ่นหลี ก็ขึ้นรถไป

“นายน้อยอี้ คุณจะกลับไปที่อพาร์ทเมนต์เช่าตอนนี้ไหมครับ?” เกา ฉงหมิง ถาม

“ใช่" อี้ จิ่นหลี เอนหลังพิงเบาะและตอบ จากนั้นเขาก็ค่อย ๆ หลับตาลง

วันนี้การปรากฏตัวของกู้ ลี่เฉิน ทำให้เขาประหลาดใจ เขาไม่คิดเลยว่าผู้หญิงที่กู้ ลี่เฉิน ชอบจะเป็น หลิง ลั่วอิน น้องสาวต่างแม่ของอี้หราน

ในความคิดของเขา มันไม่มีอะไรคุ้มค่ากับผู้หญิงคนนั้นเลย เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าทำไมลี่เฉินถึงชอบเธอ

อย่างไรก็ตามนี่เป็นเรื่องของคนอื่น โดยปกติเขาจะไม่สนใจมันมากเกินไปตราบใดที่หลิง ลั่วอิน ไม่พยายามสร้างปัญหาให้อี้หรานในอนาคต มิฉะนั้น... เขาจะทำให้หลิง ลั่วอิน ต้องทนทุกข์ทรมานมากกว่านี้หลายหมื่นเท่า

"นายน้อยอี้ครับ ผู้อำนวยการห่าว โทรมาถามว่าทำไมคุณถึงออกไปก่อน ผมคิดว่าเขากังวลว่าคุณจะรำคาญหรือเปล่าครับ" เกา ฉงหมิง กล่าวขณะที่เขาขับรถ

"แค่โทรกลับหาเขาและบอกเขาว่า คืนนี้ผมมีความสุขมาก แต่ผมเหนื่อยนิดหน่อย ก็เลยต้องกลับก่อน" อี้ จิ่นหลี ตอบ