บทที่ 98

"ผมชอบนะ" อี้ จิ่นหลี ยิ้มเล็กน้อยและวางป้ายในมือของเขาลง “พี่สาว ผมจะซื้อเสื้อกันหนาวให้พี่สักพันตัวหรือหมื่นตัวในอนาคต พี่จะได้ใส่เท่าที่พี่ต้องการเลย”

“หนึ่งพันหรือหมื่น ฉันจะใส่มันทั้งหมดได้อย่างไร?” หลิง อี้หราน อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “อย่างไรก็ตาม ให้ฉันวัดขนาดมือของนายหน่อยนะ"

ขณะที่เธอพูดเธอหยิบไม้บรรทัดหนังและจับมือเขาเพื่อทำการวัด

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เขารู้สึกได้ว่ามือของเธอเย็นมากเมื่อสัมผัสถูกผิวหนัง “อย่าถักเลย มือของพี่เย็นมากนะ” เขากล่าว

"ไม่เป็นไรหรอกน่า นี่ อย่าขยับมือสิ ไม่อย่างนั้นจะวัดได้ไม่ดีนะ” เธอพึมพำก่อนจะจับมือเขาอีกครั้งและปรับตำแหน่งนิ้วของเขาอีกครั้ง "ตอนนี้เราอยู่ในบ้านมันก็เลยไม่หนาวขนาดนั้น ไม่ว่าจะเป็นในตอนเช้าข้างนอกหรือตอนที่ฉันกวาดถนนในตอนกลางคืน ตอนนี้อากาศจะหนาวมาก แม้ว่าฉันจะสวมถุงมือในช่วงเวลานั้นก็ตาม มือของฉันจะเย็นมากจนแทบไม่รู้สึกเลย”

ดวงตาของอี้ จิ่นหลี ดูเหมือนจะถูกปกคลุมไปด้วยหมอกบาง ๆ ซึ่งปกคลุมความรู้สึกผิดไว้ในดวงตาของเขา อันที่จริง... เขาสามารถทำให้เธออยู่ห่างจากชีวิตแบบนี้ได้อย่างง่ายดายและไม่ต้องให้เธอทำงานหนักแบบนี้

บางทีในตอนแรกเขาแค่รู้สึกว่ามันน่าสนใจเขาจึงอยู่เคียงข้างเธอและเรียกเธอว่า "พี่สาว" แต่ตอนนี้ตั้งแต่เขาเริ่มมีความรู้สึกที่แตกต่างกับเธอและวางแผนที่จะนำเธอมาอยู่ใต้ปีกของเขา เธอก็ไม่จำเป็นต้องทำงานหนักเช่นนี้อีกแล้ว

"เสร็จแล้วล่ะ" หลังจากวัดมือของเขาเสร็จแล้วเธอก็ลดศีรษะลงและเริ่มถักอีกครั้ง อย่างไรก็ตามเนื่องจากนิ้วของเธอได้รับบาดเจ็บจากอดีต การเคลื่อนไหวของเธอจึงไม่คล่องตัวเท่าที่ควร ความเร็วในการถักก็ช้าลงเช่นกัน

“พี่สาว วันนี้เป็นวันหมั้นของเซียว จื่อฉี กับห่าว อี้เหมิง" จู่ ๆ เขาก็พูด "ระหว่างทางกลับ ผมเห็นถนนที่ถูกปิดกั้น ที่เป็นสถานที่จัดงานหมั้นของพวกเขา หลายคนแห่กันไปดู”

“ฉันรู้ ฉันเห็นมันบนอินเทอร์เน็ตก่อนหน้านี้ มีคนจำนวนมากที่ไม่สามารถแทรกเข้าไปได้แม้ว่าพวกเขาจะต้องการก็ตาม" เธอกล่าว ไม่มีร่องรอยของความแปลกประหลาดในน้ำเสียงของเธอ

“พี่ไม่ผิดหวังเหรอ?" เขาเงยหน้าขึ้นและสังเกตปฏิกิริยาของเธอ

"ผิดหวังเหรอ?" มือของเธอหยุดชั่วคราวและดูเหมือนเธอจะประหลาดใจเล็กน้อย