บทที่ 99

เมื่อเธอพูด เธอไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำว่าร่างกายของเขาเกร็งขึ้นชั่วขณะ

“พี่อยากเจอ อี้ จิ่นหลี ไหม?” เขาถาม

“มันไม่มีอะไรให้ฉันต้องคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้จริง ๆ ฉันกับเขาอยู่คนละโลกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง” เธอกล่าวว่า "อย่างไรก็ตามรูปหลังของเขาในชุดสูทนั้นคล้ายกับรูปหลังของนายเล็กน้อย ฉันคิดว่าถ้านายใส่สูท นายจะดูดีมากแน่ ๆ"

เขากดริมฝีปากบางของเขาเข้าหากันไม่พูดอะไรสักคำ

เธอกล่าวเสริมว่า "มาประหยัดเงินกันเถอะ ฤดูใบไม้ผลิใกล้เข้ามาแล้ว ฉันจะซื้อสูทให้นายเอง นายสามารถใส่สูทเดิมได้ถ้านายต้องการชุดสูททางการสำหรับการสัมภาษณ์งาน"

“พี่จะว่ายังไงถ้าวันหนึ่งพี่ได้พบกับอี้ จิ่นหลี” เขาถามอย่างกะทันหัน

หลิง อี้หราน ก็ตกอยู่ในความเงียบ หลังจากนั้นไม่นานเธอก็พูดด้วยรอยยิ้มที่ไม่เห็นคุณค่าในตัวเอง "ฉันจะขอร้องให้เขาปล่อยฉันไป"

เขาแปลกใจเล็กน้อย "แค่นั้น?"

“ใช่สิ" เธอตอบ

“พี่ไม่อยากบอกเขาเหรอว่าปีนั้นพี่ทำผิด?” พี่ไม่ต้องการให้เขากลับคำตัดสินสำหรับพี่เหรอ?”

"นั่นไร้ประโยชน์น่ะสิ ย้อนกลับไปตอนนั้นสำหรับฉัน เหลียนอีวิ่งไปที่อาคารสำนักงานของเขาและขอร้องบนพื้นดินให้เขาเห็นเธอแต่เขาไม่เคยปรากฏตัวเลย ตอนที่ฉันอยู่ในคุกฉันไม่เคยหยุดเขียนจดหมายเพื่อขอความเมตตาจากเขา ฉันยังบอกด้วยว่าการตายของคู่หมั้นของเขาไม่เกี่ยวข้องกับฉัน ฉันขอร้องให้เขาหยุดไม่ให้คนอื่นทำร้ายฉันแต่มันก็ไร้ผล ความพยายามของฉันเหมือนก้อนหินก้อนเล็ก ๆ ที่ตกลงไปในทะเล" เธอกล่าว ด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่น

เหตุการณ์เหล่านี้เป็นความทรงจำที่เจ็บปวดสำหรับเธอ

ใบหน้าของเขามืดมนแม้กระทั่งดวงตาของเขาก็มืดลงและลึกล้ำ ไม่มีใครสามารถเห็นได้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ในเวลานี้