บทที่ 100

หลิง อี้หราน ไม่รู้ว่าเธอต้องแก้ตัวกับหญิงชรากี่ครั้ง จินไม่ใช่แฟนของเธอ แต่เป็น "น้องชาย" ของเธอต่างหาก อย่างไรก็ตามเมื่อหญิงชราพบว่าไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดระหว่างทั้งสองคนเธอก็ยังคงคัดค้านในการปฏิบัติต่อพวกเขาในฐานะคู่รัก

หญิงชรากล่าวด้วยรอยยิ้มในตอนนั้นว่า "อาจจะยังไม่ใช่ตอนนี้ แต่ในอนาคต น้องชายและพี่สาวอะไรกัน? มันเป็นเพียงแค่คำพูดเท่านั้นแหล่ะจ้า"

หลังจากนั้นหลิง อี้หราน ก็ขี้เกียจที่จะอธิบายเพิ่มเติม

สำหรับจินเมื่อหญิงชราเรียกเขาว่า "แฟน" เขาจะตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

อี้ จิ่นหลี วางหลิง อี้หราน ลงบนม้านั่งหินในสวนสาธารณะเล็ก ๆ แล้วพูดว่า "วันนี้อากาศหนาวกว่าปกติ ผมจะไปเอาเสื้อผ้าให้พี่เพิ่ม จะได้หนา ๆ"

"อืม" เธอเห็นด้วย

เมื่อเขากลับมาพร้อมกับเสื้อผ้า เขาเห็นว่าคุณยายในชุมชนดูเหมือนจะอยู่รอบ ๆ เธอและพูดคุยกับเธอ จากนั้นเธอก็หน้าแดงและโบกมือซ้ำ ๆ ราวกับปฏิเสธอะไรบางอย่าง

ฝีเท้าของอี้ จิ่นหลี อดไม่ได้ที่จะชะลอลง เขารู้สึกเพียงว่าแก้มของเธอน่ารักมากและมันทำให้เธอดูเหมือนลูกแมวที่ไม่เป็นอันตราย ผู้คนอดไม่ได้ที่จะแกล้งเธอ

เมื่อคุณยายเห็นเขา ยาย ๆ ป้า ๆ ก็จากไปพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของพวกเขาทันที ก่อนจากไปพวกเขายังขยิบตาให้หลิง อี้หราน ซึ่งทำให้ใบหน้าของเธอแดงขึ้นกว่าเดิมอีกด้วย

“เป็นอะไรไป?” อี้ จิ่นหลี เดินขึ้นมาและเอาเสื้อผ้าอีกชั้นมาพันรอบตัวเธอ

ดวงตาสีดำสนิทรูปอัลมอนด์ของเธอดูเขินอายเล็กน้อยขณะที่เธอมองเขา รูม่านตาของเธอกระพริบและแก้มของเธอแดงเหมือนผิวแอปเปิ้ล คนหนึ่งอดไม่ได้ที่อยากจะกัด

ทันใดนั้นความต้องการทางเพศก็ผุดขึ้นในร่างกายของอี้ จิ่นหลี เขาระงับปฏิกิริยาของร่างกายอย่างใจเย็น แต่เขาก็มีความรู้สึกแปลก ๆ ในใจ

ดูเหมือนว่าอิทธิพลของเธอที่มีต่อเขาจะมากขึ้นเรื่อย ๆ แม้เพียงแค่ใบหน้าแดงก่ำของเธอก็ทำให้เขา... ต้องการเธอ

“พวกเขา ... พวกเขาคิดว่า นายเป็นแฟนของฉัน" เธอกระซิบ